നാരായത്തുമ്പി

  പുതിയൊരവസരം, പുതിയൊര യാത്രയും പൊടിമഞ്ഞുപോൽ ദൂരദീപങ്ങൾ, പുതിയ പ്രതീക്ഷയായ് മുന്നിൽ. ഒരു പുഴയാം ജീവിതം, നിത്യമാം യാത്ര, ഒരൊഴുക്കിൽ വീഴുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, നാം തോണിയിലാണു, ഭയത്തിൻ കോണിൽ, ഉറവിടം തേടി നീങ്ങുന്നു! തീരം കാട്ടാതെ പാതകൾ നീളുന്നു, മേഘങ്ങളാകാശമേ മൂടുന്നു. താനൊരു സൂര്യൻ പോലെ വിളങ്ങുമോ? പ്രശ്നം നാമിൽത്തന്നെ, ഉൾക്കാഴ്ച തേടണം. തെളിവില്ലായ്മയിലേക്കും അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്കും ഞാനെങ്ങു പോവുമെങ്കിൽ, ഞാനെവിടെ നിന്നു വന്നു, എങ്ങോട്ടേക്കീ യാത്ര, എന്നുള്ള ചിന്തയാണെൻ്റെ ദീപം. വേരുകളായുള്ള കഷ്ടതകളാലായി മൂലങ്ങളിന്നുറപ്പായി; നിശ്ശബ്ദതയിൽത്തന്നെയാണല്ലോ വളർച്ചയുടെ കാതൽ. തുടരുന്നു ജീവിതഗാനം, കാതലായ വാക്കുകൾ കൂടെ. പുതിയൊരു ദുഃഖം വന്നാൽ പുതിയൊരു ആഴമുണ്ടാവും. അതിരുകളില്ലാത്ത വഴികളിലായിട്ട് നാം തേടുന്നു തീരം. തീരമല്ല വഴിയാകുന്നത്, വഴിയാകുന്നു ലക്ഷ്യവും! കാത്തിരിക്കുന്ന തിരമാലയെപ്പോലെ ഒരു ശ്രമം പിന്നെയും ഉണ്ടാകും. ഒരിക്കലുമില്ല വഴിയൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നത്, വിളക്കിരിയുന്നൊരനശ്വര പ്രതിജ്ഞ! ഒരുപാട് മാറുന്ന മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ, അനന്തതയെ തൊടുന്നൊരു ചങ്ക് — അതായിരിക്കും ആത്മാവിൻ്റെ വരവ്, ഒരുനാൾ താനായി തിരിച്ചറിയും!

ഒരു വേണുഗാനം കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുവോ, ഹൃദയത്തിൽ തീവ്രമായ് നോവുണർന്നുവോ? കാളിന്ദി തൻ തീരത്ത്, മയങ്ങും വൃന്ദാവനം, ഓരോ ഇലത്തുമ്പിലും, രാധ തൻ വിരഹം. ആരോമലാമവൻ, കറുത്തൊരാ മാധവൻ, എവിടേക്കോ മാഞ്ഞുവോ, എന്നുമെൻ ജീവനായ്? ഓടക്കുഴൽ നാദത്തിൽ, അലിഞ്ഞലിഞ്ഞെൻ ഹൃദയം, അവനുവേണ്ടി മാത്രം, തേങ്ങിയൊരീ രാവുകൾ. കാണുവാനെൻ കണ്ണുകൾ, എത്രനാൾ കാത്തിടും? ഒരു നോക്കു കാണുവാനായ്, പ്രാണനങ്ങു പിടഞ്ഞിടും. അവന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ, ലോകം കണ്ടു ഞാൻ, അവന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, എന്നാത്മാവ് നീറി ഞാൻ. കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നുവോ, ഗോപികമാർ തൻ കണ്ണുകൾ? എങ്കിലും ആരുമില്ല, എന്നെപ്പോൽ നീറിടുവാൻ. ഓരോ പുലരിയും, ഓരോ സന്ധ്യാവിളക്കും, അവനുവേണ്ടി മാത്രം, എന്നെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ? അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ, മാഞ്ഞുവോയീകാളിന്ദിപുഴമണലിൽ? എന്റെ ഹൃദയത്തിന്നുള്ളിൽ, അതു മായാത്തൊരഗ്നിയായ്. എങ്ങോ മറഞ്ഞെന്നോ, എന്നെഴുതിയൊരാ വിധി? മരണമെൻ കണ്ണിനുമുന്നിൽ, ആടിനിൽപ്പൂ ഭ്രാന്തിപോൽ. ഇനിയുമെന്താകുമോ, ഈ ജന്മം എൻ ഗതി? ഓരോ കിനാവിലും, നീ മാത്രം എൻ നിധി. അകലേ, അകലേ, അലയും മാരുതനോ, അവനെൻ പ്രിയനെ, എവിടേക്കവൻ പോയി? ഓരോ നിമിഷവും, യുഗങ്ങളായ് നീളുന്നു, ഓർമ്മതൻ വേലിയേറ്റം, ഉള്ളിനെ ചുട്ടെരിക്കുന്നു. രാധ ...

വിടവാങ്ങും രാവിൻ നിശാഗന്ധി പൂത്തപോൽ, നിലാവിൻ മഞ്ഞൊളിയിൽ  ഞാൻ നിന്നു നീറവേ. ഒരു ചെറു തെന്നലായ് നീയെൻ കവിളിൽ തഴുകി, മറവി തൻ മാരിയിൽ മായാത്തൊരോർമ്മ പോൽ. കണ്ണുനീർപ്പൂക്കളിൽ കനലെരിഞ്ഞീടിലും, മോഹത്തിൻ വസന്തം മനസ്സിൽ വിരിയുന്നു. മരവിച്ച കൈകളിൽ നിൻ മൃദുസ്പർശമേൽക്കാൻ, മൃതിയെയും കാത്തു ഞാൻ നോക്കുന്നു നിന്നെയും. ഒരു നിമിഷാർദ്ധമെൻ ജീവനിൽ വന്നൊരാ പ്രണയത്തിൻ ഗാനം, തീരാത്തൊരൂഷ്മളമാം. മണ്ണടിഞ്ഞീടിലും, മായാത്തൊരഗ്നിയായ്, എന്നും നിൻ ഓർമ്മയെൻ ഹൃദയം നിറയ്ക്കുമേ! അകലെയാണെങ്കിലും നീയെൻ കിനാവുകൾ, തണൽവിരിച്ചീടുന്ന പൂമുല്ല വള്ളിപോൽ. ഒരു രാവിൻ തണുപ്പിൽ, ഒരു മഴത്തുള്ളിയായ്, ഓർമ്മതൻ ദീപം നെഞ്ചിൽ തെളിയിപ്പു നീ. ജീവിത പാതയിൽ നീ മാഞ്ഞുപോയിടിലും, എനിക്കായ് നീ തന്ന സ്നേഹത്തിൻ കൈത്തിരി. ഇരുളുമീ വഴിയിലെൻ വഴികാട്ടിയായ് നീ, ആത്മാവിൻ ആഴത്തിൽ എന്നും ജ്വലിക്കുമേ. ഒരു മഞ്ഞുകണംപോൽ അലിഞ്ഞെൻ ഹൃദയം നീ, ഒരു മന്ദഹാസം പോൽ മായാതെ നിൽപ്പൂ നീ. പുലരിതൻ പൊൻവെളിച്ചം മായുന്ന സന്ധ്യയിൽ, എൻ പ്രണയത്തിൻ ഗാനം നിന്നോടൊതുങ്ങുമേ.

  ഒരുപാട് നേരം കാത്തിരുന്നവൻ ഞാൻ, മഴവില്ലിനു പിന്നിലൊരു സൂര്യൻപോലെ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു നിന്നതേ മനസ്സിൽ വേദനയുടെ ചുളിവുകൾ പടർന്നപ്പോൾ. തീരാതൊരു തീയിലിരിയുന്നുവെന്നു തമ്മിലവനെപ്പോലുമറിയാതെ പോയി — പൊള്ളലുകൾ പൂക്കളായി മുഷിഞ്ഞ ജീവിതം തീർന്ന കവിതയാകുമ്പോൾ. വാക്കുകൾ തന്നിൽ വിഴുങ്ങിപ്പോയി, കണ്ണുനീർ തിരികെ കാഴ്ചകളായി വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞുനിന്ന ഗന്ധർവ ലോകം  ഒരുകൈമേൽ ചിതയായി കെട്ടിടുമ്പോൾ. ഭ്രാന്തായ് ഉരുളുന്ന ആലോചനകളിൽ മൂളിയവൻ ഒരു കിടക്കപോലെയും, "അവസാനം എന്താണിതിന്?..." എന്ന ചോദ്യത്തെ ആവർത്തിച്ച്, ആശയില്ലാതെ മറയ്ക്കുന്നു. ഒരു തിരശ്ശീല ഉയരുന്നു പിന്നിൽ, മനസ്സിന്റെ ജ്വാലയിൽ തെളിയുന്നത് രണ്ടക്ഷരങ്ങൾ — "വിടൂ!" — അതു പോലെ മോക്ഷമൊരു ചിന്തയിൽ നിറഞ്ഞു വീണു.

  ചെമ്പുള്ള കണ്ണുമായ്, കനൽക്കാടിൻ ഭാവമായ്, പാടത്തും പറമ്പത്തും പായും ഇടിമിന്നൽ പോൽ, പടയണി കോലത്തിൻ ജീവനായ് നീറി, കാവിലെ മണ്ണിൻ കാൽക്കൽ തലചായ്ച്ച ആ മരത്തലപ്പൻ, കോലക്കാരൻ. പാടങ്ങൾ കൊയ്യുമ്പോൾ, വരമ്പുകൾ താണ്ടുമ്പോൾ, പാള തടയുമ്പോൾ, പേപ്പൊലി കെട്ടുമ്പോൾ, കനലിന്റെ താളത്തിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാൻ, കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ നീയെത്തും കാവിൻ്റെ നെടുവീർപ്പായി, അഗ്നിനാളമായ് കോലക്കാരൻ. ദാരികൻ്റെ കൊടും ക്രൂരതകൾ തീർത്ത്, ദേവി തൻ കോപത്തിൽ കനലാളി നിൽക്കേ, അടക്കാൻ കെൽപില്ലാ ദേവന്മാരും മുന്നിൽ, ശിവഗണം കോലങ്ങൾ കെട്ടിയാടിയപ്പോൾ, അടങ്ങിയ കോപത്തിൽ ശാന്തയായ് ദേവി, അതല്ലോ ഐതിഹ്യം, പടയണി രാവിൻ! അതല്ലോ, കാവിലെ സൂര്യൻ, നീ കോലക്കാരൻ! ചൂട്ടുവെപ്പിൻ്റെ നേർവെളിച്ചത്തിൽ, ഗണപതി കൊട്ടിൻ്റെ താളത്തിൽ മുങ്ങി, മാടനും മറുതയും കാലനും തുള്ളുമ്പോൾ, ചെണ്ടയും കൈമണിയും തപ്പും ചേരുമ്പോൾ, പുറപ്പാടിൻ്റെ നേർക്കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ, അവനുയിർ തേടുമീ പടയണി രാവിൽ, ചക്രവാളത്തിലെ താരകം നീ, കോലക്കാരൻ. കടമ്മനിട്ടയിലോ, ഓതറക്കാവിലോ, അല്ലെങ്കിൽ കദളിമംഗലത്തിൻ മണ്ണിലോ, കല്ലൂപ്പാറയുടെ താളത്തിൻ്റെ ചൂടിലോ, പുല്ലാടിൻ വഴിയിലെ പന്തത്തിൻ വെളിച്ചത്തിലോ, കരിയും കുരുത്ത...

അവൾ ഭ്രാന്തിയാണെന്ന് ലോകം വിധിച്ചപ്പോൾ, അല്ലയോ സുമതേ, അവൾക്കാഴത്തിൽ മുറിവേറ്റൊരന്തരംഗമേ; പിളർന്നുപോയൊരാത്മാവിൻ നിശബ്ദതയിൽനിന്നും, പേരില്ലാക്കൊടുങ്കാറ്റവൾ നെഞ്ചിലേറ്റി നിന്നു. സംരക്ഷണം വേണ്ടാതോരീ ദുരന്തഭൂമിയിൽ, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ ശത്രുവിൻ വാളുപോൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചൊരീ ലോകത്തിൽ, അരികിലൊരു കോണിൽ ചുരുങ്ങിക്കുറുകി, അവളൊരഗ്നിഗോളം! അറിവില്ലാത്തവളെന്നാരോ പുലമ്പീടുന്നു, അല്ലവൾ, കരുണയില്ലാത്തൊരായുധമവൾ താൻ; സ്നേഹത്തിൻ അഗ്നിജ്വാല വർഷിച്ച ഹൃദയം, വിശ്വാസത്തെ അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തിയോരഗ്നിപുഷ്പമവൾ; നുണകളാൽ കെട്ടിപ്പടുത്തൊരീ മരീചികാ ലോകത്തിൽ, ചതിക്കപ്പെട്ടൊരാളവൾ, നിസ്സഹായയായി; സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിച്ചതിനാലോ വാക്കുകളിലോ, പൊട്ടിവീണ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിന്നവൾ. നാണംകെട്ടവളെന്നാരോ മൊഴിഞ്ഞു, അല്ലവൾ, ആത്മാവിനെ കാത്തുവച്ചോരമ്മ താൻ; ഒരിക്കൽ തേടിയൊരാർദ്രത തണുത്ത മഞ്ഞായി മാറിയപ്പോൾ, അവൾക്ക് കൂട്ടിനായ് നിഴൽപോലെയൊരു ആത്മാവ് നിലകൊണ്ടു; മൗനം ബലഹീനതയല്ലവൾക്കെന്നോർക്കുക, ഹൃദയത്തിൻ ശ്രദ്ധയാർന്നൊരഭയമതവൾക്ക്; നിശബ്ദതയാലവൾ കണ്ടു, കേട്ടു, പഠിച്ചു, ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സുരക്ഷിതരെന്ന്, ആരാണ് ചതിയന്മാരെന്ന്. കയ്പേറിയോരെന്...

  അകലെയാ മാമരച്ചില്ലയിൽ നിന്നൊരു കുയിലിൻ്റെ ഗാനം മുഴങ്ങീടുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിൻ കോണിലെ മായാത്തൊരോർമ്മതൻ ചെല്ലം തുറന്നു ഞാൻ നോക്കിടുന്നു! എങ്കിലും, കണ്ണുകളിടറിപ്പോകുന്നു, ശൂന്യമാണെൻ്റെയാ വെറ്റിലച്ചെല്ലം! ഒരു കാലം, തറവാടിൻ മുറ്റത്തു പൂത്തൊരാ മുല്ലവള്ളിക്കുടിലിൽ, സന്ധ്യയിൽ, മുത്തശ്ശൻ്റെ കണ്ണുകൾ, വാത്സല്യത്താൽ തിളങ്ങീ, ചുണ്ടിൽ മുറുക്കിൻ്റെ ചുവപ്പൂറുമ്പോൾ. അടുക്കളത്തിണ്ണയിൽ, കല്ലും കുഴവിയും, മുത്തശ്ശി മെല്ലെ എടുത്തീടുന്നു; പാക്കിടി ശബ്ദം, താളത്തിൽ മുഴങ്ങീ, ഓരോ ഇടിയ്ക്കുമൊരോർമ്മ നൽകീ. പാക്ക് വെട്ടിൻ്റെ മൂർച്ചയിൽ, അടക്കതൻ ചെറിയ കഷണങ്ങൾ ചിതറീടുമ്പോൾ, മാൻകൊമ്പിൻ പിടിയുള്ള കത്തിതൻ തിളക്കത്തിലാ -, യെരിവുള്ള നാടൻ തളിർവെറ്റില മെല്ലെ മുറിച്ചിടുമ്പോൾ. ഒരു കാലം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ സ്നേഹത്തിൻ ഓരോ നിമിഷവുമോർമ്മയിലുറങ്ങുന്നു; വെറ്റിലത്തളിരിൻ പച്ചയും, അടക്കതൻ നാടും, ചുണ്ണാമ്പിൻ വെളുപ്പുമെല്ലാം. മാൻകൊമ്പിൻ കത്തിയും, പാക്ക് വെട്ടിയുമിന്ന്, നിശ്ചലം, നോവുന്ന ശൂന്യതയിൽ! നടുവിരൽ നഖത്താൽ, നാരുകളോരോന്നും ഒടുവിട്ടു വലിച്ചു കളഞ്ഞീടും നേരം, അറ്റങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു, ചെന്നിയിൽ ഒട്ടിച്ചും, വെറ്റിലയൊരുക്കും നിമിഷമെന്നും! മോതിരവ...

ഞാനൊരു വേഴാമ്പലേകാകി , കാടിൻ്റെയന്തരാളേ, വന്യമാം ശാന്തതയിൽ കേഴുമൊരൊറ്റയാൾപോൽ. എൻ മരക്കൂട്  ചില്ലയിൽ, പ്രഭാതമോരോർമ്മയായ്, കൊക്കിലെൻ മോഹങ്ങൾ, ദാഹമോ പ്രാണനിൽ. പ്രകൃതിഗുരുവിൻ പാഠങ്ങൾ – വെയിലും മഴയുമൊരുപോൽ, ബന്ധങ്ങൾ വേരായ്. അമൃതുലസുമേ സ്നേഹത്തിൻ സാരമാം അഖിലവുമെൻ ജീവിത പാഠമായ്. അതു തരുനിര നീങ്ങി, മായയാൽ മൂടുമെൻ മിഴികളൊരു നാൾ മാനുഷനായ്. മതിഭ്രമമെന്നിൽ, മോഹത്തിൻ ഭാരവും, കരയുമൊരു നേരം, കലപിലയായ് നഗരം. ബന്ധനമിവ പാശങ്ങളായ് പ്രതീക്ഷയാൽ, മഴവിലൊളിയായ് കാർമേഘമായി. ചിരിയുടെ പിന്നിൽ കണ്ണീരൊളിപ്പിച്ചു, ദുരിതമൊരു പോൽ മായയായ് ഞാൻ. കരിവളയിടും മോഹങ്ങൾ മണ്ണിലായ്, അടിമുടി പൊഴിയും കാലത്തിൻ തേരിൽ. തളർന്നു മനം, കാൺമൂ ദൂരയാം നീല- വിശാലമാം ദിവ്യ വരപ്രസാദം. അതിരുകളകന്നൂ മുക്തിയാം സത്യമേ, തകരുമിരുളിൻ കടലിൽ കപ്പലേറി. ഇതാ ഞാനൊരു പക്ഷിയാകാശം പുൽകു- മെൻ ചിറകുകൾ വിടർന്നു ഭയമറ്റുപോയ്‌. കനിവൊഴുകുമെന്നോർമ്മകൾ മാഞ്ഞുപോയ്, ഇനിയെൻ കൂടും ഭാരവും ദൂരമായ്. അലകടലലയായ്, കാറ്റിന്റെ ഗാനമായ്, സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നിൽ ശാന്തമായ് തങ്ങി. അനന്തമാം യാത്രയിൽ മായുന്നൂ തീരങ്ങൾ, അഖിലവുമവസാന സന്ധ്യയിലെൻ ലയം. തിരികെ വരാനാ...

  അകലുന്ന തണുപ്പിൻ ചുടുനീരൊഴുക്കി  ഞാൻ ഒരു പുതപ്പായി വന്നിടും,  മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖാന്ധകാരമകറ്റാൻ.  വേദനതൻ വർഷത്തിൽ തഴുകി  നീയിരിക്കാതി- ന്നൊരു ശ്വാസമത്രേ ഞാൻ,  നിൻ നിഴലായി തീർന്നിടും.  എൻ തൂവലുകളിലത്രേ ഊഷ്മളതയെത്രയേ  ഭീതിതരാം കിടപ്പിലുമേറെ സ്വപ്നങ്ങളെ ചലിപ്പിപ്പൂ.  ദരിദ്രന്റെ ചിരികൾക്ക് കാവലായ് ഞാൻ നിൽക്കുന്നു;  മായാത്തതാം ഒരടയാളമായി ഞാൻ തീർന്നിടുന്നു. ചുണ്ടുകൾ വിറയാർന്നു നിദ്രയകന്നീടുമ്പോൾ,  എൻ മാറിൽ ചേർന്നങ്ങു നീ നിന്നുപോകാമല്ലോ;  വേദനതൻ മൂർച്ചയിൽ ഉറങ്ങാനാവാത്തതാ- ജീവിതത്തിൻ പരിതാപങ്ങളൊക്കെയുമറിഞ്ഞു ഞാൻ.  വീടിൻ ചൂടൊഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ സുഖസ്പർശമേകിടും,  പുലർകാലത്തിൻ കടിഞ്ഞൂലെന്നപോലെയെ-  ന്നേറെ പുത്തൻ പ്രഭാതത്തിനായി കാത്തിടും ഞാൻ.  മാനവൻ്റെ കഥകളും, കണ്ണീരും ചിരികളും  എൻ നൂലിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കും, അവൻ വേദനയാൽ തേങ്ങുമ്പോ-  ളെൻ മാറിൽ വിശ്രമിച്ചിടും, ഞാൻ ദീനാനുകമ്പയോടെ. പുതപ്പിനേക്കാൾ വലിയൊരു സഹനം  മർത്ത്യനില്ലല്ലോ വർഷങ്ങൾ എത്രയോ  തണുപ്പും ചൂടും കയ്യിലെടുത്തവൻ!  മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരും ചിരിതൻ ശബ്ദവും ...

  ഞാൻ ദരിദ്രനാണെടാ, എന്നെ വിൽക്കില്ല ഞാൻ!  ഈ നാണയത്തുട്ടുകൾക്കായി ഞാൻ വിൽക്കുമോ എൻ്റെ ആത്മാവിനെ?  നിങ്ങളുടെ കമ്പോളത്തിൽ വെച്ച് ഞാൻ വിലപേശുമോ  എൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ വില?  ആ ചോരയും നീരും കൊണ്ട് ഞാൻ തീർത്തതല്ലേ ഈ ഞാൻ? കീറിയ കുപ്പായമുണ്ട്, കാലൊടിഞ്ഞ ചെരിപ്പുണ്ട്,  ചിലപ്പോൾ വിശക്കുന്ന വയറുണ്ട്.  എന്നാലും ഞാൻ നിവർന്നുനിൽക്കുന്നു, തുറന്ന കൈകളോടെ,  നിങ്ങളുടെ ഈ ലോകത്തിൻ്റെ ചൂഷണത്താൽ ഞാൻ തകരില്ലെടാ! ഞാൻ തലകുനിക്കില്ല, നിങ്ങളുടെ കള്ളക്കഥകൾക്ക്!  കനകസിംഹാസനങ്ങളിൽ വാഴുന്നവരേ, കേൾക്കുവിൻ!  എൻ്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഞാൻ വിൽക്കില്ല,  ക്ഷണികമായ നേട്ടങ്ങൾക്കായി.  എൻ്റെ പോക്കറ്റുകൾ ശൂന്യമാണെങ്കിലും,  എൻ്റെ ഹൃദയം ജ്വലിക്കുന്നൊരു തീക്കനലാണ്!  ഒരു വിപ്ലവത്തിൻ്റെ കനൽ! ജീവിതത്തിൻ്റെ ആദ്യ ശ്വാസത്തിൽ,  നമ്മളെ മറയ്ക്കാൻ പിറന്ന ഞാൻ,  ദു:ഖത്തിൻ്റെ മൂർച്ചയിൽ ഒരു മൃദു കാവൽ പോലെ നിൽക്കും.  വില്ക്കപ്പെടുന്ന തെരുവിൽ പോലും,  പുതപ്പിൻ്റെ ചൂട് വിലക്കാത്ത,  വരണ്ട കയ്യിൽ ഞാൻ ഒരു ചിരി ചാരുന്നു –  സ്നേഹത്തിൻ്റെ മറ, ആത്മാവിൻ്റെ നേരിയ വെളിച്ച...

  ഹൃദയത്തിൻ വേദനയറിയാതെ? ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു, മുന്നിൽ കണ്ടിട്ടും നിന്നെ നോക്കുന്നു, ദീനം. എന്നെ നീ സ്നേഹിക്കാത്തോരീയോരോ നിമിഷത്തിലും, നിൻ സാന്നിധ്യം വിട്ടുപോകാരുതേ എൻ ഹൃദയത്തിൽ. അതാണെൻ പ്രാർത്ഥന, എൻ ജീവിതാശ്രയം! ലോകത്തിലെ വലിയ പീഡനമെന്തെന്നോ? ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ മൗനമായ് നിൽക്കലത്രേ. മുന്നിൽ കണ്ടിട്ടും, മിണ്ടാതെ നോക്കിനിൽക്കലല്ലേ ഒരു പ്രേമിയാത്മാവിൻ വലിയ വേദന? സ്നേഹമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതല്ലോ വലിയ കുറ്റം, ഹൃദയത്തിൻ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു കനൽപോലെ. പ്രണയം പാവപ്പെട്ടതൊന്നുമായിരുന്നില്ല, കളിചിരികൾക്കപ്പുറം ഗാഢമാം സത്യമത്. ഹൃദയങ്ങളെ തൊടാതെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവയെ ദുരിതക്കയത്തിലാഴ്ത്തുന്നൊരാ സത്യം. അതറിഞ്ഞില്ല നീയെങ്കിൽ, എൻ പ്രിയേ, ഹൃദയം നീറിയെരിയുമീ കനൽ നീ കാണുമോ? എത്ര ഹൃദയങ്ങൾ ചോരയാൽ കേണാലും, ഒരുകോടി ജന്മവും നീയെനിക്കാവശ്യം. എത്രയെത്ര കവിതകൾ ഞാൻ രചിച്ചാലും, എത്ര നീണ്ട ജീവിതം ഞാൻ കാവ്യമാക്കിയാലും, നിൻ സ്നേഹമില്ലാതെ എല്ലാം ശൂന്യം, ശൂന്യം! അവളുടെ കണ്ണുകളെന്നെ ബന്ധനത്തിലാക്കി, കരടുപിടിച്ചൊരാ കാന്തശക്തിയോടെ. വേദനതൻ ആഴക്കടലിൽ തടവിലാക്കി, ഓർമ്മതൻ ശൃംഖലയിൽ കുടു...

   അതാ, ചൂർണ്ണിയൊഴുകീ, മന്ദം, മൃദലമായ്, ധരണിതൻ ഹൃദയഗാനം പോൽ; തിരകളിൽ തഴുകും തെന്നൽപോൽ നൃത്തം, നാണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുമായ്. പാറയിൽ തലോടും നീർത്തുള്ളിയിൽ നോക്കി, പ്രകൃതിതൻ സൗന്ദര്യമവൾ കണ്ടു. സ്നേഹത്തിൻ ചുഴികളിലവൾ നീന്തീ, തീരത്തെ പൂവിൻ സുഗന്ധമെന്നോണം. കണ്ണീരിൻ നീർമുത്തുമവൾ നെഞ്ചിലേറ്റീ, കാലത്തിൻ യാത്രയിൽ സ്നേഹം തിളങ്ങീ. മഴയായ് മേഘങ്ങൾ ദയയായ് ചൊരിഞ്ഞപ്പോൾ, പതുക്കെയവൾ ഭൂമിയെ പുണർന്നു. തണുത്ത കാറ്റിൽ ഹൃദയമിളകിയാസ്വദിച്ചൂ, പൂമരങ്ങൾ പോലും ലജ്ജയാൽ കുഴഞ്ഞൂ. ശാന്തമായ് ഒഴുകി, ജീവനെ പോഷിപ്പിച്ചു, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഗീതമാവൾ പാടീ. എന്നാൽ, പ്രകൃതിതൻ മാറുന്ന ഭാവം പോൽ, ചൂർണ്ണിയ്ക്കുമുണ്ടല്ലോ രൗദ്രമാം മുഖങ്ങൾ. ഒരുനാൾ, കാറ്റിൻ കനിഞ്ഞൂ, പ്രളയം വന്നു, അവളൊരുഗ്രരൂപിണിയായ് മാറി. കരളുറച്ച് നദി പാഞ്ഞൊഴുകിയപ്പോൾ, തീരങ്ങൾ തകർന്നു, കടലാർത്തലച്ചൂ. മരണം വിതച്ചൂ, നിലവിളികളുയർത്തി, പ്രകൃതിതൻ ശക്തിയെ ലോകമറിഞ്ഞു. രുദ്രഭാവത്തിലാൾ ഭീഷണിയായ് നിന്നു, എങ്കിലും, നിഷ്കളങ്കമാം വേദനയേന്തി. രണ്ടു കരകളിലും വെടിഞ്ഞൊരീ ശബ്ദം, വളർച്ചയും ലയനവും ഒന്നായ് മാറ്റി. വള്ളികളിൽ വേഗം ഉയർന്നു കിടക്കുംപോൾ, നാണം നിറഞ്ഞു, പുണ്യവും വേദനയ...

അതാ, എന്നിൽ മാറ്റമൊന്നായ് നിറയുന്നു, ഞാനാരു ഭവാൻ, എന്തെനിക്കായ് വിധി കാത്തു? അജ്ഞാതമാമീ ഗതി, എങ്കിലും സർവ്വവും പതിവുകൾ പോലേ നടന്നീടുവോതാനും! എല്ലാം പഴയപോൽ, നിശ്ചലം, നിഷ്ക്രിയം, കൂടെയുണ്ടാമെനിക്കായ്, ആദ്യസൗഹൃദങ്ങൾ; പിന്നെയീ ബന്ധങ്ങൾ, എൻ ആത്മാവിൽ പോലും വേരോടി നിന്നതാണോ, എന്നിലിപ്പോഴും? വേറെയൊന്നും ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ, വ്യത്യസ്തമായൊരു വാക്കും ചൊല്ലാതെ; എങ്കിലും, കാലമേ, നിൻ കടുംകൈയാൽ മാറ്റം നിറയുന്നു, ഞാനറിയാതേയും. വർഷങ്ങളെത്രയോ പാറി മറഞ്ഞൂ, ഹാ! കണ്ട നാൾ മുതൽ, ആരെങ്കിലും, എന്തെങ്കിലുമോ? അകന്നുവോ അവർ, അകലാത്തതൊന്നുമേ ഇല്ലെന്നുരുവിട്ട് കാലം മന്ത്രിച്ചുപോയി. വേഗമുരയ്ക്കൂ, അവർ പോയിതല്ലോ! ആ പഴയ വാൽക്കണ്ണാടി, എൻ യൗവനത്തിൻ പ്രതിബിംബം കാട്ടിയ ശോഭനം, നീയുമകന്നുവോ? സത്യമാണോയിത്, ഹാ! സത്യമാണോയിത്?! പലവുരു ഞാനെൻ ചിത്തത്തിൽ ചോദിച്ചു, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി പലവുരു വീണ്ടും; ശോഷിച്ച ദേഹം, നരച്ചതാം കേശങ്ങൾ, പാഴായ മനസ്സ്, ഹാ! പുഞ്ചിരിയോടേ കാണുന്നു എന്നെ, കാലം വാർദ്ധക്യമാക്കിയെൻ ദേഹം. എന്നാത്മഗതം പോലും കേൾക്കാതെ, ലോകം മുന്നോട്ടു പായുന്നു, ഞാൻ നിശ്ചലം പോലേ. കണ്ണീരടക്കിപ്പിടിച്ചു, ഒരു ദീപം ത...

"കുപ്പിവള ,പളുങ്കുവള ,കൊമ്പുവള  എന്റെ രാജകുമാരിമാർക്ക് ചിരിക്കും  തങ്കവള ഓടി വാ ! ഓടി വാ........ " തലയിൽ ഞാൻ പേറുന്നത് വളകളല്ല, അത് ഒരു ലോകം, എന്റെ വീടിൻ കൂര, വേരൂന്നിയ പാടത്തിൻ തണൽ പോലെ. കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയും, അമ്മതൻ മരുന്നും, കണ്ണീരും പുഴുങ്ങിയ ഒരു ജീവിതപാത. ഈ മണ്ണിൽ നിന്നുയരും സത്യത്തിൻ കനൽ പോലെ. ചുമന്നിടും കുപ്പിവളകൾ, നൂറുനിറത്തിൽ, വയലേലകളിൽ പൂക്കുന്ന കതിർക്കുലകൾ പോലെ. ഓരോന്നിലും നൂറു സ്വപ്നങ്ങൾ കെട്ടി; ചുവപ്പിതിൽ പ്രണയം — സൂര്യന്റെ ചുവപ്പുപോലെ, പച്ചയിൽ പ്രതീക്ഷ — മഴയേറ്റ പുൽത്തുമ്പുപോലെ. പക്ഷേ പല കണ്ണിലും വില മാത്രം കാണാറുണ്ട്, എന്റെ അധ്വാനത്തിൻ ആത്മാവ് കാണാതെ. "കുപ്പിവള ,പളുങ്കുവള ,കൊമ്പുവള  എന്റെ രാജകുമാരിമാർക്ക് ചിരിക്കും  തങ്കവള ഓടി വാ ! ഓടി വാ.......... " തെരുവുകൾ താണ്ടി ഞാൻ നീങ്ങുമ്പോൾ, ഗ്രാമപാതകൾ പോലെ വളഞ്ഞു നീങ്ങുമ്പോൾ, ചില വീടുകൾ തുറക്കും, ചിലതടയും. "ഇതൊക്കെ പഴഞ്ചനല്ലേ? ചീന വളകളില്ലേ ?" പുറംപോക്ക് വാക്കുകൾ, കാറ്റിൽ വീഴും ഇലകൾ പോലെ. മനം നീറിയാലും, ഞാൻ ശാന്തനായി നിൽക്കും — കാറ്റത്തും മഴയത്തും തളരാത്ത മരംപോലെ. വളകളുടെ കിലുക്കവും, തരുണി മണികളുടെ ചിര...

പ്രിയത്തിൻ നൂലിഴ ഹൃദയത്തിൽ നീട്ടി ഞാൻ, ഓരോരോ സന്ധിയിൻ മാധുര്യത്തിലും, ഹാ! ദുഃഖത്തിൻ കറ പുരണ്ടിതാ, അറിയാതെ! പുഞ്ചിരിച്ചടുത്തെത്തി, പിന്നെയോ ശത്രുവായ്, ഹന്ത! ഹൃദയം തുറന്നതാം വേളയിൽ, അവർ തന്നെയീ ഹൃദയം തകർത്തു, ഹാ! വിധി! കൺകളിൽ മിന്നിടും താരകപ്പൊട്ടുകൾ പാതിരാ ഓർമ്മയായി മാഞ്ഞുപോയി, സഖീ! പകൽവെളിച്ചം പോലും കറുപ്പിച്ച മുഖങ്ങൾ, എൻ പ്രിയശത്രുക്കളോ, നോക്കുകൂടാതെയീ മമ മിഴികളിൽ നോവിന്റെ നീറ്റലായെത്തി. സ്നേഹം നിഴലായി മാറുമ്പോൾ, അയ്യോ! മനസ്സിലിരുത്താനായീടുന്നില്ലല്ലോ! ഹൃദയം കുഴങ്ങുന്നു, ഞെട്ടിയെൻ ദേഹവും, ഒളിപ്പിച്ചൊരു പുഞ്ചിരി പിന്നിൽ, ഹാ! അതൊരു വാളിൻ തീവ്രത പോലെയായി! നീളുന്ന നിശ്ശബ്ദതകൾതൻ നിഴലിൽ, ആരെയൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടിതാ, കൂടെയുണ്ടായിരുന്നൊരാ ജീവനും! പ്രിയം എത്ര വർദ്ധിച്ചിടുന്നുവോ, അത്രയും ദുഃഖവും കൂടുന്നു, ഈ നെഞ്ചിൻ കൂടതിൽ ചെറുതൊരിടം പോലും ശൂന്യമാകാതെ, ആഴത്തിലൊഴുകുന്നു നോവിൻ പ്രവാഹവും. നിലാവിൻ സ്പർശം പോലായിരുന്നൂ മുന്നം, ആരാധനയെന്നോർത്തു തുടക്കത്തിൽ; എന്നാലതേ കനിവിൽ, തീവ്രതയോടെയാ കത്തിയാളിച്ച ചില ഹൃദയങ്ങൾ, ഹാ! പുഞ്ചിരിൻ ചുവരിനടുത്ത് വാളുമായി, കാത്തിരുന്നൊരെൻ പ്രിയശത്രുക്കൾ തന്നെ...

അന്തരംഗത്തിൻ ചിന്താവിഹായസ്സിൽ അറിവിൻ ദീപമണഞ്ഞൊരു സന്ധ്യയിൽ, മുന്നോട്ടെന്നോർത്തു നീങ്ങവെ, അപ്രതീക്ഷിതം, വീണുപോയീ ഞാൻ, കാലം തെറ്റിയൊരു നിമിഷം. നിർജ്ജീവമായൊരാ ധരണീതടത്തിൽ, ശരീരം തളർന്നു, ചിത്തം ഭയവിവശമായി. പരിചിതമാമെന്ന ലോകം, അതാ ഹാ! കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞൂ, ഒരു മാന്ത്രികലീലപോൽ മാംസബന്ധത്തിൻ മായാസൗധങ്ങൾ, മിഥ്യാമോഹത്തിൻ പൊള്ളയാം ഭാവങ്ങൾ, തകർന്നു വീഴവേ, കണ്ടൂ ഞാൻ വ്യക്തമായ്, സ്നേഹമില്ലാതുള്ള ബന്ധങ്ങൾ ശൂന്യം. കണ്ണുനീർപ്പൂക്കൾ വിരിയുമീ മണ്ണിൽ, ഏകാന്തതയുടെ ആഴമെത്രയെന്ന്. ധനത്തിൻ ധാർഷ്ട്യം മാഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടൂ, ഹൃദയത്തിൻ മൗനത്തിൻ സംഗീതനാദം. നിഴൽപോലെ പിന്തുടർന്നു, മർത്ത്യനാം ദുഃഖം, അതിലുമേറിയൊരു ആശ്വാസവും ഞാൻ കണ്ടു. പ്രകൃതിതൻ നിസ്സംഗ ഭാവവും കണ്ടൂ ഞാൻ, എൻ്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ, എൻ്റെ ഉൾക്കരുത്തും. അഹന്തയാം മേരു ശൃംഗമടിഞ്ഞുപോയ്, അവിദ്യതൻ ദോഷമെന്നെ ഗ്രസിച്ചപ്പോൾ. മനുഷ്യന്റെ നിസ്സാരത, പ്രപഞ്ചത്തിൻ വിഭൂതി, അതിവിശാലമാം സത്യസാഗരം കണ്ടു. വേദനാസിക്തമാം ചിത്തമഗ്നിയായി, ജനിമൃതി തൻ ഗഹനമാം തത്ത്വം തെളിഞ്ഞു. അതീന്ദ്രിയമാമൊരു ബോധമുദിച്ചപ്പോൾ, ഭൗതിക ജ്ഞാനമെൻ കാൽക്കീഴിലാക്കീടാൻ. ദൃഢമാം ചിത്തത്തിൻ നിർമ്മല തേജസ്സിൽ, മനുഷ...

ഞാൻ നടന്നു നീങ്ങുമീ പാതയിൽ, അറിയാതെ, പാതി കണ്ടു തീർന്നൊരീ പകലുകളിലൂടെ, പാതി മങ്ങിയ സത്യത്തിൻ മറനീക്കി മെല്ലെ ഞാൻ, ഒരു പ്രേതച്ഛായയായ് ഒഴുകി നീങ്ങവേ! വിശാല നീലാകാശം പോലും കാണാതെ, മനസ്സിൽ മൂകമാം മായാമോഹവുമായി. പിന്നെ, പുലർകാലത്തിൻ പൊൻകിരണം പോലൊരെൻ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നൊരാ പ്രകാശമുണർന്നു, ജീവിതത്തിൻ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ ഉണരവേ, ആഴത്തിലെൻ ആത്മാവിൻ തേങ്ങൽ ഞാൻ കേട്ടു; അറിവിൻ പുതുനാമ്പ് തല പൊക്കി നിൽക്കയായ്, ഹൃദയത്തിൻ മണ്ണിലൊരു വിത്തെങ്ങോ മുളച്ചു. നേർത്തൊരു തിരശ്ശീലയെന്നുള്ളിലുയർന്നു, നിധിപോലെൻ ആത്മാവിൻ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടു ഞാൻ. എൻ ഹൃദയതാളം അറിയുന്നതിനേക്കാൾ, മറ്റൊരു മഹായുദ്ധമില്ലി ലോകത്തിൽ; ഈ ആന്തരിക പ്രപഞ്ചം എത്ര വിശാലം! എത്ര സ്വതന്ത്രമീ ബോധത്തിൻ മോചനം! ആത്മാവിൻ മന്ത്രങ്ങൾ കാതിൽ മുഴങ്ങവേ, ക്ഷണികമാം വേദനകൾ പാറിപ്പറന്നുപോയ്. സ്വയം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഞാൻ പൂർണ്ണനാണിപ്പോൾ, കയ്പേറിയ പാഠങ്ങൾ, മധുരമാം വിജയം. ഇനിയില്ല പരാജയം, ഇനിയില്ല ചാഞ്ചല്യം, എൻ ആത്മാവിൽ നിഴലാടിയ ഓർമ്മകളാൽ. മുറിപ്പാടുകളിലല്ലോ ലക്ഷ്യം ഞാൻ കണ്ടൂ, ദൂരത്തെ താരകപ്പോൽ പ്രകാശം പരക്കവേ. മുൻപത്തെ നൂലിഴകൾ കെട്ടുപിണഞ്ഞതാം ജീവിതം, ഇന്നിതാ ...

മരതകക്കാടുകൾ മെല്ലെ നിദ്രയിൽ, മർമ്മരം മാഞ്ഞൊരെൻ കാനനവീഥിയിൽ, ഒരു മണിനാദം മുഴങ്ങുവതെന്നോ, ഹോ! നിദ്ര വരാതെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായ്! സ്വപ്നം കണ്ടതല്ല, കിട്ടിയതത്രയും വെറും നോവിൻ കടലായിമാറിയല്ലോ! അവൾ പോയ്, ആ ചന്ദ്രിക, എൻ ജീവനാം ചന്ദ്രിക, ധനത്തിൻ ചിരി കണ്ടു മയങ്ങിപ്പോയ്! "സ്നേഹമോ, ദാരിദ്ര്യമോ, എൻ മനമോ" എന്ന- ചിന്തയിൽ, അവൾ ധനമാം മദനനെ വരിച്ചു! എൻ പുല്ലാങ്കുഴലിൽ നിന്നും, ഇനിയൊരു ഗാനം വരാതെ പോയ്! ഹൃദയത്തിൻ നാദമില്ലാതെ, ഒറ്റയായ് കാട്ടിലിതാ ഞാനിരിക്കുകയായ്. നവവസന്ത ചന്ദ്രികമാർക്കേറെയിഷ്ടം ധനത്തിൻ ഗർവ് കാട്ടും കട്ട കലിപ്പനേയല്ലോ,പേരൊത്ത വമ്പു കാട്ടും തെമ്മാടിയാം ലഹരി കിറുക്കനേയും! അവരുടെ പഞ്ചാരയൊലിപ്പിൽ രാവിൽ, പുളകം കൊള്ളുന്നു രതിതൻ പുക ലഹരിയിൽ പൂണ്ടു രസിച്ചു മദിക്കുന്നു. കാലം കാത്തു മറ്റൊരു വാണിഭ ചന്ദ്രിക ചങ്ങലയിൽ കാലം കൊളുത്തുവാൻ വെമ്പുന്നു സ്വാർത്ഥമോടെ അഹോ! മറുപിള്ള മാറാതെ നേരം നോക്കി ഇഞ്ച കാട്ടിലെക്കേറിഞ്ഞു പിഞ്ചിനെ മതിലിൻ മറവിലായ് മറ്റൊരു മദനൻ മറഞ്ഞിരുന്നു ഓടിയൊളിക്കുവാൻ പുതു ലോകം തേടി. എന്നെയോ, ശുദ്ധനെന്നോതിയീ ഹൃദയം, വീണ്ടുമേകനായ്, നിരാശയിൽ മുങ്ങുന്നു! അവരറിയാതോരെൻ നിഷ്ക...

കാണുക വേണം തെളിഞ്ഞ ലോകം, മങ്ങിയ വിചാരത്തിമിരമേകി മറഞ്ഞിടും സത്യത്തിൻ തേജസ്സെന്നും വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ണുകൾ കാണണം നാം. അന്ധത തീർന്നു, മായാമോഹം തട്ടി, ചിത്തത്തിൽ നീതിതൻ ദീപമുയരട്ടെ. അജ്ഞാനമാം കൂരിരുൾ മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, അന്തരംഗത്തിൻ ദർശനം തെളിയും. ഹേ! മാനുഷാ, നീയുണരൂ വേഗമേ, അതിനിടയിൽ നിദ്രയിൽ ലയിച്ചിടൊല്ലേ! മാനസകണ്ണട ധരിക്ക നീതിയിൽ, മറച്ച കാഴ്ചകൾ വിരിയട്ടെ താനെ. അവകാശങ്ങൾ ഒളിച്ചിടുങ്ങിയോരീ മിണ്ടാതിരിപ്പിൻ മുഖമുതിർക്ക നീ ധീരം. ബലഹീനർ തേങ്ങുമാ ദുരിതമാം ശബ്ദം, അവഗണനയാൽ പൊലിയും മൗനം; അഴലിന്റെയാഴം തിരിച്ചറിയാതെ അലസരായ് നാം പോവതെന്തിനോ ലോകേ? സ്വാർത്ഥതൻ ദുർഗന്ധം നമ്മിൽ നിന്നുയരുമ്പോൾ, സഹജീവി വേദന എങ്ങനെ നാം കാണും? വംശമതീയ ഗർവമുയർത്തി ഭ്രാന്തേകി, വേരുറച്ചീടുന്നു സാമൂഹ്യ വൃക്ഷം. അന്യന്റെ ദുഃഖം അറിയാതെ പോകും, അസഹിഷ്ണുതയെന്ന കൂരിരുൾ മുറ്റുന്നു. ഇരുളിൽ മറച്ചതാം മാനുഷിക മൂല്യം, അവകാശമില്ലാത്തോരീ ജീവിതമെല്ലാം, സഹതാപമില്ലാത്തൊരന്ധത നമ്മിൽ ശോഷിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞുവല്ലോ ജീവനേ! വിഷവൃക്ഷത്തിൻ കായ്കൾ ഭക്ഷിച്ചിടുന്നോർ, വിനാശത്തിൻ ഗർത്തത്തിലാണ്ടിടുമെന്നോർക്കുക. മാനുഷികത്വത്തിൻ ദാഹം കെടുത്തും, മാന്യതയ്ക്കാളായീ...

വാളിൻ മിന്നലാം, കളിയരങ്ങാമി വിണ്ണിൽ, കണ്ണിൽ ദാഹം, ഘോരയുദ്ധത്തിൻ തീക്ഷ്ണതതാൻ. ചോരയാൽ കുതിർന്നീ ധരിത്രി തൻ മാറിൽ, അജ്ഞത തീർക്കുന്നു ക്രൂരമാം കോട്ട. രംഗഭൂമിയിതൊരു കാഴ്ചമാത്രമല്ല, ആത്മാവിലുണരും വ്യാധിയത്രേ പോരാട്ടം. വെടിയുടെ ഗർജനം കേവലം നാദമല്ല, സ്വപ്നങ്ങളെ തകർക്കുന്നു, ഭാഷയെ ചിതറിക്കുന്നു. മാനുഷികത തണുത്തീടുമ്പോൾ, ബോധമറ്റായ്, കരിം ശിലയായി മാറുന്നു ഓരോ ചിന്തയും പിന്നെ. ഭയമാം രാക്ഷസനൊരാൾ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ, യുക്തി തൻ ദീപ്തി അണയും ശൂന്യതയിൽ. മൂർച്ചയറ്റൊരായുധം കയ്യിലേന്തിടുമ്പോൾ, ഭ്രാന്തനെന്നോണമജ്ഞാനി ചോരക്കളം നേടും. ജയിച്ചവൻ വാളൊഴിഞ്ഞകന്നുപോകുമ്പോൾ, അഭിമാനത്തിൻ വിജയം, ദുഃഖത്തിൻ സാക്ഷി. തോറ്റവൻ്റെ മിഴിയിലോ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം: കേൾക്കാത്തൊരാ ഭാഷയത്, ലോകം തേങ്ങീടും. ആരാണിവരുടെ നോവുകളേറ്റുവാങ്ങുന്നു? അതോ കാലമോ താനേ ചുമക്കുന്നു ഭാരം? സമാധാനമാം തോൽവി- നിലയ്ക്കാത്ത പുനർജനി മാറിയ കാറ്റിൽ, സമാധാനമൊരു പൂവായ് വരുന്നു; അതൊരു ഗർജ്ജനമല്ല, നേർത്തൊരൂശ്വാസമത്രേ. മറന്ന ചിരിയും, മനസ്സിലെ കിളിക്കൊഞ്ചലും, വിജയഭേരികളല്ല, തോൽവിയുടെ ശാന്തമാം വിളിയോ, ആഴമാം ജ്ഞാനമോ. നീതിയില്ലാത്തൊരു സമാധാനമുണ്ടെങ്കിൽ, കെട...