പ്രണയത്തിൻ വിഷാദരാഗം

പ്രിയത്തിൻ നൂലിഴ ഹൃദയത്തിൽ നീട്ടി ഞാൻ,

ഓരോരോ സന്ധിയിൻ മാധുര്യത്തിലും, ഹാ!

ദുഃഖത്തിൻ കറ പുരണ്ടിതാ, അറിയാതെ!

പുഞ്ചിരിച്ചടുത്തെത്തി, പിന്നെയോ ശത്രുവായ്,

ഹന്ത! ഹൃദയം തുറന്നതാം വേളയിൽ,

അവർ തന്നെയീ ഹൃദയം തകർത്തു, ഹാ! വിധി!

കൺകളിൽ മിന്നിടും താരകപ്പൊട്ടുകൾ

പാതിരാ ഓർമ്മയായി മാഞ്ഞുപോയി, സഖീ!

പകൽവെളിച്ചം പോലും കറുപ്പിച്ച മുഖങ്ങൾ,

എൻ പ്രിയശത്രുക്കളോ, നോക്കുകൂടാതെയീ

മമ മിഴികളിൽ നോവിന്റെ നീറ്റലായെത്തി.

സ്നേഹം നിഴലായി മാറുമ്പോൾ, അയ്യോ!

മനസ്സിലിരുത്താനായീടുന്നില്ലല്ലോ!

ഹൃദയം കുഴങ്ങുന്നു, ഞെട്ടിയെൻ ദേഹവും,

ഒളിപ്പിച്ചൊരു പുഞ്ചിരി പിന്നിൽ, ഹാ!

അതൊരു വാളിൻ തീവ്രത പോലെയായി!

നീളുന്ന നിശ്ശബ്ദതകൾതൻ നിഴലിൽ,

ആരെയൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടിതാ,

കൂടെയുണ്ടായിരുന്നൊരാ ജീവനും!

പ്രിയം എത്ര വർദ്ധിച്ചിടുന്നുവോ, അത്രയും

ദുഃഖവും കൂടുന്നു, ഈ നെഞ്ചിൻ കൂടതിൽ

ചെറുതൊരിടം പോലും ശൂന്യമാകാതെ,

ആഴത്തിലൊഴുകുന്നു നോവിൻ പ്രവാഹവും.

നിലാവിൻ സ്പർശം പോലായിരുന്നൂ മുന്നം,

ആരാധനയെന്നോർത്തു തുടക്കത്തിൽ;

എന്നാലതേ കനിവിൽ, തീവ്രതയോടെയാ

കത്തിയാളിച്ച ചില ഹൃദയങ്ങൾ, ഹാ!

പുഞ്ചിരിൻ ചുവരിനടുത്ത് വാളുമായി,

കാത്തിരുന്നൊരെൻ പ്രിയശത്രുക്കൾ തന്നെ!

നിൻ പേരിൽ പതിയുന്നൊരോർമ്മകൾ,

മായാത്തൊരെൻ ഹൃദയത്തിൻ മുറിവുകളായ്!

ചിരിച്ച നിന്നൊരാ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിലോ,

പകയുടെ തിരമാലകൾ ഇരമ്പുന്നു!

എങ്കിലും, ഞാൻ ഇന്നും സ്നേഹിച്ചിടുന്നു, സഖീ!

ആ ദുഃഖം എൻ ജീവനിൽ ഒന്നുകൂടി, ഹാ!

വരുന്നുവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ആ പേരുകൾ കേൾക്കവേ,

ഹൃദയം പതിയെ ഉരുകുന്നുവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അയ്യോ!