പുല്ലാംകുഴൽ നാദവും കാത്ത് രാധ

ഒരു വേണുഗാനം കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുവോ,

ഹൃദയത്തിൽ തീവ്രമായ് നോവുണർന്നുവോ?

കാളിന്ദി തൻ തീരത്ത്, മയങ്ങും വൃന്ദാവനം,

ഓരോ ഇലത്തുമ്പിലും, രാധ തൻ വിരഹം.

ആരോമലാമവൻ, കറുത്തൊരാ മാധവൻ,

എവിടേക്കോ മാഞ്ഞുവോ, എന്നുമെൻ ജീവനായ്?

ഓടക്കുഴൽ നാദത്തിൽ, അലിഞ്ഞലിഞ്ഞെൻ ഹൃദയം,

അവനുവേണ്ടി മാത്രം, തേങ്ങിയൊരീ രാവുകൾ.

കാണുവാനെൻ കണ്ണുകൾ, എത്രനാൾ കാത്തിടും?

ഒരു നോക്കു കാണുവാനായ്, പ്രാണനങ്ങു പിടഞ്ഞിടും.

അവന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ, ലോകം കണ്ടു ഞാൻ,

അവന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, എന്നാത്മാവ് നീറി ഞാൻ.

കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നുവോ, ഗോപികമാർ തൻ കണ്ണുകൾ?

എങ്കിലും ആരുമില്ല, എന്നെപ്പോൽ നീറിടുവാൻ.

ഓരോ പുലരിയും, ഓരോ സന്ധ്യാവിളക്കും,

അവനുവേണ്ടി മാത്രം, എന്നെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ?

അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ, മാഞ്ഞുവോയീകാളിന്ദിപുഴമണലിൽ?

എന്റെ ഹൃദയത്തിന്നുള്ളിൽ, അതു മായാത്തൊരഗ്നിയായ്.

എങ്ങോ മറഞ്ഞെന്നോ, എന്നെഴുതിയൊരാ വിധി?

മരണമെൻ കണ്ണിനുമുന്നിൽ, ആടിനിൽപ്പൂ ഭ്രാന്തിപോൽ.

ഇനിയുമെന്താകുമോ, ഈ ജന്മം എൻ ഗതി?

ഓരോ കിനാവിലും, നീ മാത്രം എൻ നിധി.

അകലേ, അകലേ, അലയും മാരുതനോ,

അവനെൻ പ്രിയനെ, എവിടേക്കവൻ പോയി?

ഓരോ നിമിഷവും, യുഗങ്ങളായ് നീളുന്നു,

ഓർമ്മതൻ വേലിയേറ്റം, ഉള്ളിനെ ചുട്ടെരിക്കുന്നു.

രാധ തൻ ഹൃദയം, കരിഞ്ഞൊരീ മണ്ണല്ലോ,

ഒരു മഴമേഘമായ്, വന്നൊരാ നാഥനെവിടെ?

ഒരുനാളും മായ്ക്കില്ല, ഈ പ്രണയം മണ്ണിൽ ഞാൻ,

കാത്തിടും, കാത്തിടും, കാലമൊടുങ്ങുവോളം.

ജയദേവൻ പാടിയോ, പ്രണയത്തിൻ വേദനകൾ?

അതുപോൽ രാധയും പാടി, മാധവൻ ഓർത്തീടുവാൻ.