തലകുത്തി വീണപ്പോൾ കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞ ലോക കാഴ്ചകൾ

അന്തരംഗത്തിൻ ചിന്താവിഹായസ്സിൽ

അറിവിൻ ദീപമണഞ്ഞൊരു സന്ധ്യയിൽ,

മുന്നോട്ടെന്നോർത്തു നീങ്ങവെ, അപ്രതീക്ഷിതം,

വീണുപോയീ ഞാൻ, കാലം തെറ്റിയൊരു നിമിഷം.

നിർജ്ജീവമായൊരാ ധരണീതടത്തിൽ,

ശരീരം തളർന്നു, ചിത്തം ഭയവിവശമായി.

പരിചിതമാമെന്ന ലോകം, അതാ ഹാ!

കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞൂ, ഒരു മാന്ത്രികലീലപോൽ

മാംസബന്ധത്തിൻ മായാസൗധങ്ങൾ,

മിഥ്യാമോഹത്തിൻ പൊള്ളയാം ഭാവങ്ങൾ,

തകർന്നു വീഴവേ, കണ്ടൂ ഞാൻ വ്യക്തമായ്,

സ്നേഹമില്ലാതുള്ള ബന്ധങ്ങൾ ശൂന്യം.

കണ്ണുനീർപ്പൂക്കൾ വിരിയുമീ മണ്ണിൽ,

ഏകാന്തതയുടെ ആഴമെത്രയെന്ന്.

ധനത്തിൻ ധാർഷ്ട്യം മാഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടൂ,

ഹൃദയത്തിൻ മൗനത്തിൻ സംഗീതനാദം.

നിഴൽപോലെ പിന്തുടർന്നു, മർത്ത്യനാം ദുഃഖം,

അതിലുമേറിയൊരു ആശ്വാസവും ഞാൻ കണ്ടു.

പ്രകൃതിതൻ നിസ്സംഗ ഭാവവും കണ്ടൂ ഞാൻ,

എൻ്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ, എൻ്റെ ഉൾക്കരുത്തും.

അഹന്തയാം മേരു ശൃംഗമടിഞ്ഞുപോയ്,

അവിദ്യതൻ ദോഷമെന്നെ ഗ്രസിച്ചപ്പോൾ.

മനുഷ്യന്റെ നിസ്സാരത, പ്രപഞ്ചത്തിൻ വിഭൂതി,

അതിവിശാലമാം സത്യസാഗരം കണ്ടു.

വേദനാസിക്തമാം ചിത്തമഗ്നിയായി,

ജനിമൃതി തൻ ഗഹനമാം തത്ത്വം തെളിഞ്ഞു.

അതീന്ദ്രിയമാമൊരു ബോധമുദിച്ചപ്പോൾ,

ഭൗതിക ജ്ഞാനമെൻ കാൽക്കീഴിലാക്കീടാൻ.

ദൃഢമാം ചിത്തത്തിൻ നിർമ്മല തേജസ്സിൽ,

മനുഷ്യന്റെ ധൈര്യം, നിസ്തുലമത്ഭുതം!

വിശ്വപ്രവാഹത്തിൻ ഗതിയെന്തിനെന്നോർത്ത്,

ഉള്ളുണർന്നു, ഒരു നവജീവനമുണർന്നു.

അങ്ങനെ, വീഴ്ചകൾ പാതകൾ കാട്ടിയപ്പോൾ,

അവബോധത്തിൻ പൊരുൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.

സത്യമതാണോ, ഞാൻ കണ്ട കീഴ്മേൽ ലോകം,

അതോ, മറഞ്ഞിരുന്നൊരാ യാഥാർത്ഥ്യമോ ഇത്?

ഒരു വീഴ്ചയുടെ കീഴിൽ, ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ഞാൻ,

പുനരുജ്ജീവനത്തിൻ പുണ്യമാം ദർശനം.

അന്തത്തിൽ, ആത്മാവിൻ നിത്യമാം പരിഭാഷ,

പുതുമയോടെ, ഞാൻ എന്നെ വീണ്ടും വായിക്കുന്നു!

വിശ്വം ഒരു കവാടമായെൻ മുന്നിൽ തുറന്നു,

ഞാനെന്ന ജീവിതാർത്ഥം, പൂർണ്ണമായി തെളിഞ്ഞു!