കാലം മായ്ക്കും ചിത്രം

അതാ, എന്നിൽ മാറ്റമൊന്നായ് നിറയുന്നു,
ഞാനാരു ഭവാൻ, എന്തെനിക്കായ് വിധി കാത്തു?
അജ്ഞാതമാമീ ഗതി, എങ്കിലും സർവ്വവും
പതിവുകൾ പോലേ നടന്നീടുവോതാനും!

എല്ലാം പഴയപോൽ, നിശ്ചലം, നിഷ്ക്രിയം,
കൂടെയുണ്ടാമെനിക്കായ്, ആദ്യസൗഹൃദങ്ങൾ;
പിന്നെയീ ബന്ധങ്ങൾ, എൻ ആത്മാവിൽ പോലും
വേരോടി നിന്നതാണോ, എന്നിലിപ്പോഴും?

വേറെയൊന്നും ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ,
വ്യത്യസ്തമായൊരു വാക്കും ചൊല്ലാതെ;
എങ്കിലും, കാലമേ, നിൻ കടുംകൈയാൽ
മാറ്റം നിറയുന്നു, ഞാനറിയാതേയും.

വർഷങ്ങളെത്രയോ പാറി മറഞ്ഞൂ, ഹാ!
കണ്ട നാൾ മുതൽ, ആരെങ്കിലും, എന്തെങ്കിലുമോ?
അകന്നുവോ അവർ, അകലാത്തതൊന്നുമേ
ഇല്ലെന്നുരുവിട്ട് കാലം മന്ത്രിച്ചുപോയി.

വേഗമുരയ്ക്കൂ, അവർ പോയിതല്ലോ!
ആ പഴയ വാൽക്കണ്ണാടി, എൻ യൗവനത്തിൻ
പ്രതിബിംബം കാട്ടിയ ശോഭനം, നീയുമകന്നുവോ?
സത്യമാണോയിത്, ഹാ! സത്യമാണോയിത്?!

പലവുരു ഞാനെൻ ചിത്തത്തിൽ ചോദിച്ചു,
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി പലവുരു വീണ്ടും;
ശോഷിച്ച ദേഹം, നരച്ചതാം കേശങ്ങൾ,
പാഴായ മനസ്സ്, ഹാ! പുഞ്ചിരിയോടേ
കാണുന്നു എന്നെ, കാലം വാർദ്ധക്യമാക്കിയെൻ ദേഹം.

എന്നാത്മഗതം പോലും കേൾക്കാതെ, ലോകം
മുന്നോട്ടു പായുന്നു, ഞാൻ നിശ്ചലം പോലേ.

കണ്ണീരടക്കിപ്പിടിച്ചു, ഒരു ദീപം തെളിയിക്കൂ,
കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ വെളിച്ചം കിട്ടാൻ;
എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇനി മിണ്ടാതെ നിൽക്കണം?
എന്റെ കാന്തിയേറെ, കാലമിത്രതിടുക്കത്തിലകറ്റാൻ വെമ്പുന്നു!

ആവർത്തനമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ദിനങ്ങൾ,
പലരൂപം ചേർന്നീടുന്ന, പല രൂപമാറ്റങ്ങൾ;
എങ്കിലും, ഞാനറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു –
മാറുന്നത് ഞാൻ മാത്രമല്ല, ലോകം തന്നെ.

ഇനി ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു –
കാലമേ, നീയെത്രമാത്രം നീളുന്നു?
എന്തു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിശ്ചലം, നീയേ ഉയരുന്നു?
ഒടുവിൽ ഞാനും നീയും, ഒരേ നദിയിൽ ചേർന്നിരിക്കും.

ഓർമ്മകളുടെ വിങ്ങലും, കവിളിൽ പതിയുന്ന തണുപ്പും,
പകർന്നെനിക്കായ്, ജീവിതം തന്ന പാഠങ്ങൾ;
എന്ത് കരുതിയാലും, അവസാനിക്കുന്ന വഴിയിലും
നിന്റെ കാറ്റിൽ ഞാൻ, അണിയറയിൽ അണിയിച്ചൊരു പൂവുപോലെ.

നിശ്ചലം, നിഷ്ക്രിയം, എന്നാലും എല്ലാം മാറുന്നു,
ആകാശം മുതൽ മണ്ണുവരെ, ഞാൻ മാറുന്നു;
കാലമേ, നീ പറയുന്ന സത്യം, ഞാനുൾക്കൊള്ളുന്നു –
ജീവിതം, മരണം, ഒപ്പം യാത്ര തന്നെ.

ഖേദമെൻ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു, 'സുഖമെന്നെനിക്കു,'
ആരൊരജ്ഞാതൻ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചുവല്ലോ,
'കാലം പറയും കഥകൾ, ആയുസ്സിൻ സത്യം,'
ഓരോ നിമിഷവും മരണത്തിൻ സൂചന!

ഹാ, ഈ ജീവിതം, ഒരു കൊഴിഞ്ഞ പൂവുപോൽ,
നിമിഷാർദ്ധം മാത്രം, പിന്നെ മാഞ്ഞുപോയി!