ചൂർണ്ണിനദി ഒരു ലജ്ജാവതി

  

അതാ, ചൂർണ്ണിയൊഴുകീ, മന്ദം, മൃദലമായ്,

ധരണിതൻ ഹൃദയഗാനം പോൽ;

തിരകളിൽ തഴുകും തെന്നൽപോൽ നൃത്തം,

നാണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുമായ്.

പാറയിൽ തലോടും നീർത്തുള്ളിയിൽ നോക്കി,

പ്രകൃതിതൻ സൗന്ദര്യമവൾ കണ്ടു.

സ്നേഹത്തിൻ ചുഴികളിലവൾ നീന്തീ,

തീരത്തെ പൂവിൻ സുഗന്ധമെന്നോണം.

കണ്ണീരിൻ നീർമുത്തുമവൾ നെഞ്ചിലേറ്റീ,

കാലത്തിൻ യാത്രയിൽ സ്നേഹം തിളങ്ങീ.

മഴയായ് മേഘങ്ങൾ ദയയായ് ചൊരിഞ്ഞപ്പോൾ,

പതുക്കെയവൾ ഭൂമിയെ പുണർന്നു.

തണുത്ത കാറ്റിൽ ഹൃദയമിളകിയാസ്വദിച്ചൂ,

പൂമരങ്ങൾ പോലും ലജ്ജയാൽ കുഴഞ്ഞൂ.

ശാന്തമായ് ഒഴുകി, ജീവനെ പോഷിപ്പിച്ചു,

സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഗീതമാവൾ പാടീ.

എന്നാൽ, പ്രകൃതിതൻ മാറുന്ന ഭാവം പോൽ,

ചൂർണ്ണിയ്ക്കുമുണ്ടല്ലോ രൗദ്രമാം മുഖങ്ങൾ.

ഒരുനാൾ, കാറ്റിൻ കനിഞ്ഞൂ, പ്രളയം വന്നു,

അവളൊരുഗ്രരൂപിണിയായ് മാറി.

കരളുറച്ച് നദി പാഞ്ഞൊഴുകിയപ്പോൾ,

തീരങ്ങൾ തകർന്നു, കടലാർത്തലച്ചൂ.

മരണം വിതച്ചൂ, നിലവിളികളുയർത്തി,

പ്രകൃതിതൻ ശക്തിയെ ലോകമറിഞ്ഞു.

രുദ്രഭാവത്തിലാൾ ഭീഷണിയായ് നിന്നു,

എങ്കിലും, നിഷ്കളങ്കമാം വേദനയേന്തി.

രണ്ടു കരകളിലും വെടിഞ്ഞൊരീ ശബ്ദം,

വളർച്ചയും ലയനവും ഒന്നായ് മാറ്റി.

വള്ളികളിൽ വേഗം ഉയർന്നു കിടക്കുംപോൾ,

നാണം നിറഞ്ഞു, പുണ്യവും വേദനയും.

ഓരോ ഒഴുക്കിലും അവൾ പാടി,

ജീവിതം നിത്യമാം പ്രവാഹമെന്നോണം.

അവസാനമോ, കടലെന്ന കാമുകനെ,

ചൂർണ്ണിയൊരു നാണത്തിൽ നോക്കിനിന്നൂ.

അവളുടെ നീരിൻ നിഗൂഢമാം സൗന്ദര്യം,

അവനെപ്പുൽകാനായ് കൊതിച്ചെന്നോണം.

വിരൽത്തുമ്പിൻ തണുപ്പായ് തിരകളലിഞ്ഞൂ,

അവനിലലിയാൻ വെമ്പിയവൾ.

പച്ചപ്പിൻ കിനാവുകൾ നെഞ്ചിലേറ്റി,

ആഴത്തിൻ മറവിലവൾ ചേരാൻ കാത്തു.

നുണയാതെ, ഒളിവിലെ ചിരി തൂകി,

ഹൃദയത്തിൻ ഭാഷയിൽ പ്രണയം പറഞ്ഞു.

കാറ്റിൻ താളിലവൾ ലയിച്ചാടിയപ്പോൾ,

കാമുകൻ വലിക്കും വള്ളിപോലായി.

ചിരിയും കണ്ണീരുമായ് അവളൊഴുകി,

പ്രണയത്തിൻ ആഴങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്താണു.

കടലിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ,

സ്നേഹത്തിൻ ചുംബനത്തിനായി,

ലജ്ജയാൽ അവൾ ചേർന്നൂ, അവനിലേക്കലിയാൻ.

അങ്ങനെ ചൂർണ്ണി , പ്രകൃതിതൻ പ്രതിബിംബം,

ജീവിതം, മരണം, പ്രണയം, ദർശനം!