നീയെന്ന ഗന്ധർവവസന്തം
പൂനിലാവിൻ പാലാഴിയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞൊരു പൂവല്ലേ നീ... എൻ ഹൃദയത്തിൻ വീണാതന്ത്രിയിൽ മൂളിയുണരും മധുരഗീതം! ചന്ദനഗന്ധം ചാർത്തിയ നിൻ ചാരുതയാർന്ന മേനിയിൽ മന്ദമാരുതനായ് വന്നെൻ മനമർപ്പിക്കാനാശയേറെ... നിൻ മിഴികളിൽ നീലരാവിൻ നിലാവു പൂക്കും നേരങ്ങളിൽ നോക്കിനിൽക്കും ഗന്ധർവനായ് ഞാനലിഞ്ഞു ചേർന്നിടട്ടെ! നാണത്തിൻ പൂക്കൾ വിരിയുന്ന നിൻ കൺപീലിത്തുമ്പുകളിൽ മൃദുചുംബനമൊന്നേകി ഞാൻ മധുവസന്തം തീർത്തിടട്ടെ! ഈറൻമുടിയഴകിൽ നിന്നു മുത്തുമണികൾ പൊഴിഞ്ഞുവീഴെ എൻ നെഞ്ചിലൊരു പ്രേമമഴയായ് അവ പെയ്തിറങ്ങീടട്ടെ... നീ മുടി ചീകും കണ്ണാടിയിൽ നിന്നഴകിൻ പ്രതിബിംബത്തിൽ ആരുമറിയാതൊളിച്ചുനിന്ന് ആത്മഹർഷം കൊള്ളട്ടെ ഞാൻ! നിന്നുടെ കാതിലെ പൂങ്കമ്മൽ താളമിടും നിൻ നടത്തത്തിൽ എന്നുടെ ഹൃദയം പാടുന്നു എന്തൊരു മധുരനാദം! നിൻ കഴുത്തിലെ പൊൻമാലയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കും സൗന്ദര്യം കണ്ണുകൊണ്ടു തൊട്ടുനോക്കി കവിത തീർക്കാൻ മോഹം! നിൻ കാർകൂന്തൽ പൂവനത്തിൽ മുഖംപൂഴ്ത്തിക്കിടക്കുമ്പോൾ പൂക്കളെല്ലാം അസൂയയാൽ പുലരിവരെ തേങ്ങിടുമോ? നിൻ നെഞ്ചിലെ ചൂടിൽ ഞാനൊരു കുഞ്ഞുമേഘമായ് ഉറങ്ങട്ടെ; നിൻ ശ്വാസത്തിൻ താളമേറ്റെൻ ജീവരാഗം പാടട്ടെ! അടുക്കളയിൽ നീയൊരിക്കൽ അന്നമൊരുക്കും നേരങ്ങളിൽ പിന്നിലൂട...