നാരായത്തുമ്പി

 ഇരുൾ പരന്നീടുമ്പോൾ കാർമേഘ മൂടുമ്പോൾ, കരയുകിലുമെപ്പോഴുമിരുളിൽ ഒതുങ്ങല്ലേ; കാറ്റിന്റെ മുൻപിൽ കൂമ്പാത്ത പൂവില്ല, തളരുന്ന യാമങ്ങൾ തോൽവിയല്ലല്ലോ മക്കളേ! വഴികൾ അടഞ്ഞുപോയ് എന്ന് നീ കരുതുമ്പോൾ, പുതിയൊരു വഴി മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടാമെന്നോർക്കൂ; കല്ലെറിഞ്ഞവർ മുന്നിൽ നിന്നാടിയുലയാതെ, നിൻ സ്വന്തം കാലിൽ നിവർന്നു നീ നിൽക്കേണം. കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നതാം ഓരോരോ നിമിഷവും, നാളെ നീ കാണുന്ന വിജയത്തിൻ വിത്തുകൾ; പരാജയം കൽപിച്ചു തള്ളിയ ലോകത്തിന് പുഞ്ചിരി കൊണ്ടു നീ മറുപടി നൽകണം. തളരാത്ത ചിന്തയാൽ, പടരുന്ന സ്നേഹത്താൽ, കരിമേഘം മാറും, പൊൻവെയിൽ പുഞ്ചിരിക്കും; കണ്ണു തുടച്ചു നീ മുന്നോട്ടു നടക്കണേ, നിൻ ജീവന്റെ വിലയോളം വലുതല്ല ഒന്നിതുമെന്നോർക്കുക! സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞീടുക ആദ്യം, വന്നുവീണതൊരു ശാപമല്ലെന്നോർക്കുക; സങ്കടങ്ങൾ പെരുകുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊതുക്കാതെ, പ്രിയമുള്ളോരോടു നീ തുറന്നു സംസാരിക്കുക. വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ മലപോൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ചെറിയ ചുവടുകൾ വെയ്ക്കുക പടിപടിയായി; ശരീരവും മനസ്സും തളരാതെ കാത്തുരക്ഷിക്കൂ, നല്ലുറക്കവും പോഷകവുമേകണം നിന്റെ ജീവന്. പരാജയം തടസ്സമല്ല, പാഠങ്ങൾ മാത്രമെന്നോർക്കുക, ഇന്നത്തെ ഇരുളിനു ശേഷമാം പൊൻപുലരി വരു...

ഇരുട്ടിന്റെ കോട്ടകൾ തീർക്കുന്ന കൽമതിൽക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം, അറിവിന്റെ വെളിച്ചം വിതറുന്ന ഒരു മൗനലോകമുണ്ട്. അവിടെ ചോര ചിന്തുന്ന വാളുകളുടെയോ കത്തികളുടെയോ മൂർച്ചയല്ല കരുത്ത്; മറിച്ച്, മനുഷ്യാത്മാവിനെ ഉണർത്തുന്ന വാക്കുകളുടെ ജീവസ്പന്ദനമാണ് ശക്തി. കത്തി ഒരിക്കലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നിട്ടില്ല; അത് ഹിംസയുടെ നിഴൽ പേറുന്ന മനുഷ്യനിർമിതമായൊരു ആയുധമാണ്. തുറന്നിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളുമല്ല; അവ വിശാലമായ വീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അടഞ്ഞ മിഴികൾക്കു പിന്നിൽ മറവിയല്ല, മറ്റൊരു സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്; ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത കണ്ണടകൾക്കപ്പുറം ഭാവനയുടെ അനന്തമായ ആകാശമുണ്ട്. ചിന്തിക്കാനും ചോദ്യം ചെയ്യാനും, വിയോജിക്കാനും സൃഷ്ടിക്കാനും, അസഹിഷ്ണുതയുടെ ഭീഷണിയില്ലാതെ അഭിപ്രായങ്ങൾ തുറന്നുപറയാനും കഴിയുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം. അടിച്ചമർത്തലുകളുടെ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾക്കിടയിൽ നിശ്ശബ്ദമാകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒച്ചയാണ് ആവിഷ്കാരം; അസഹിഷ്ണുതയുടെ കാറ്റിലും കെടാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ചിന്തയുടെ അഗ്നിനാളം. യാഥാസ്ഥിതിക വിശ്വാസങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട കോണുകളിലേക്ക്, വജ്രസൂചിപോലെ തുളച്ചുകയറുന...

ഇരുളടഞ്ഞ വഴികളിൽ ഒരു തിരിനാളമായി, കരിഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിച്ചു ഞാൻ, ഒരു പിടി മണ്ണിൽ പണിതൊരു കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ, പെരുമഴയത്തുവീണ ചോർച്ചപോലെ നോവുകൾ... എങ്കിലും തോർന്നുപോകാത്ത മിഴികളിൽ, നാളെയുടെ പുലരിയെ തേടുന്നു ഞാൻ. പൂത്തുനിൽക്കുന്നൊരു മരത്തിൻ ചുവട്ടിൽ, തളർന്നു വീണൊരു കാറ്റിന്റെ നെടുവീർപ്പിൽ... കരയാത്ത ചുണ്ടുകൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചൊരു കഥയുണ്ട്, ഈ മണ്ണിലുറങ്ങുന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥ! കരിമ്പാറക്കെട്ടുകൾ പിളർന്നു വളരുന്ന വേരുകൾ പോലെയാണു ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം; വെയിലിന്റെ കനലുകൾ നെഞ്ചേറ്റുവാങ്ങിയും മഴയുടെ തണുപ്പിൽ വിറങ്ങലിച്ചുപോയുമിതാ... കാലം കാത്തുവെച്ച പരീക്ഷണങ്ങളിൽ പതറാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു ഞങ്ങൾ. കണ്ണീരിലലിഞ്ഞ നാളേതെന്നോ മറന്നു, കൈവെള്ളയിൽ വിരിഞ്ഞ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ പുലരികളുടെ പൊൻവെളിച്ചം ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. തളർന്ന കൈകളിൽ കരുത്തിന്റെ മന്ത്രുമായി, അന്തിവെയിലിന്റെ മങ്ങലിലും കൈകോർത്തുപിടിച്ച്, വീഴുന്നയിടത്തുനിന്നും വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു... വിശപ്പറിഞ്ഞവരുടെ, വിയർപ്പൊഴുക്കിയവരുടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ കഥ! ഈ ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിൽ പടരുന്ന, തീരാത്ത മോഹങ്ങളുടെ, പ്രത്യാശയുടെ... അത...

  കടലാസുവഞ്ചിയേറി നീ വന്ന നേരം,  കടലിനും തോന്നി പ്രണയമധുരം;  കളിയാടും കാറ്റിന്റെ കൈപിടിച്ചപ്പോൾ,  കവിളിൽ നാണത്തിൻ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. നീലിമയാർന്ന കടലിന്റെ മാറിൽ,  നിലാവു വീണൊരു സന്ധ്യാനേരം;  നിന്റെ മിഴികളിൽ എന്നെത്തന്നെ - ഞാൻ കണ്ടു മറന്നൊരു സ്വപ്നലോകം. തിരമാല തഴുകിയ മണൽത്തരികളിൽ,  നമ്മുടെ കാലടിപ്പാടുകൾ ചേർന്നു;  പറയാതെ പോയൊരു പ്രണയകഥയുടെ-  ആദ്യത്തെ വരികൾ ഹൃദയത്തിൽ വിരിഞ്ഞു. ഇളംകാറ്റ് നിന്റെ മുടിയിഴ തൊടുമ്പോൾ,  അറിയാതെ ഞാനതു നോക്കി നിന്നു;  ചെറുപുഞ്ചിരിയുടെ പൂനിലാവിൽ-  എൻ ഹൃദയം മെല്ലെ അലിഞ്ഞുപോയി. രണ്ടു കൊച്ചു തുഴകളാൽ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങും - കടലാസുവഞ്ചിയിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേർ;  രണ്ടു ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ-  ഒരേ സ്വപ്നത്തിൻ തീരം തേടി. നീ തുഴയുമ്പോൾ ഞാൻ പാട്ടുപാടാം,  നീ ചിരിക്കുമ്പോൾ രാഗമായിടാം;  നിന്റെ മൗനത്തിൻ ആഴങ്ങളിലേക്ക് - ഞാൻ ഒരു നിലാവായി പെയ്തിറങ്ങാം. തിരമാല ഉയർന്നുവന്നാലും പ്രിയേ,  തളരില്ല നമ്മുടെ ചെറുവഞ്ചി;  കാറ്റുകൾ ദിശകൾ മാറ്റിയാലും,  പിരിയില്ല നമ്മുടെ പ്രണയയാത്ര. കടലിന്റെ ആഴമളക്കാൻ കഴിയാം,  ആക...

  എന്റെ നാവൊരു പ്രശ്നക്കാരൻ, മര്യാദ ലേശം പോലുമില്ലാത്തവൻ; പല്ലിന്റെ കടി വല്ലപ്പോഴും കൊള്ളും, എന്നാലും പ്രകടനം അതിഗംഭീരം! വളയും, വഴങ്ങും, വഴുതിവീഴും, ചുരുണ്ടും ഇഴഞ്ഞും ചാടിനടക്കും; പല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്നിട്ട് അണ്ണാക്കിനപ്പുറം എത്തിനോക്കും! അതിരുകളില്ല, നിയമവുമില്ല, വടക്കും തെക്കും കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും- തന്റെ വഴിയേ പോകുമിവൻ, തടയാൻ നോക്കിയാൽ തെന്നിമാറും! മനസ്സ് ചിന്തിച്ചുതീരുന്നതിന് മുമ്പേ വാക്കുകൾ പാഞ്ഞുപുറത്തുവരും; ഒരു മനുഷ്യനെ ആകാശത്തോളം പുകഴ്ത്തി മേഘങ്ങൾക്കുമേൽ കയറ്റും. അഹന്തയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ കിരീടമണിയിച്ചിരുത്തിയിട്ട്, അടുത്ത നിമിഷം അതേ മനുഷ്യനെ അഗാധതയിലേക്ക് തള്ളിയിടും! പുകഴ്ത്തും, വാഴ്ത്തും, വശീകരിക്കും, അപരിചിതനെ സ്വന്തമാക്കും; പിന്നെ വാക്കുകളിലെ വിഷം കലർത്തി വിശ്വാസത്തിന്റെ വേരറുക്കും. വാളിനേക്കാൾ മൂർച്ചയുള്ളത്, ഉരുക്കിനേക്കാൾ കൂരമുള്ളത്; ശബ്ദമില്ലാതെ മുറിവേൽപ്പിക്കും, കാലം കഴിഞ്ഞാലും പാട് മായില്ല. വാൾ ഊരേണ്ട കാര്യമില്ല, കുന്തമൊന്നും കൈയിൽ വേണ്ട; ഒരൊറ്റ വാക്യം മതി ചിലപ്പോൾ- സമാധാനമുള്ള ഹൃദയം വെറുപ്പിലും ഭയത്തിലും ഉണരാൻ! നുണയിലേക്ക് വളഞ്ഞുചേരും, കണ്ണുകളെയും കബളിപ്പിക്കും...

  കടലിലെ തിരപോലെ തുള്ളിമറിയും, കാറ്റിലെ ഇലപോലെ പാറിപ്പറക്കും, എന്നുള്ളിലിരിക്കും കുസൃതിക്കാരൻ- എന്റെ മനസ്സെന്ന കൂട്ടുകാരൻ. പലകുറി പാതിയിൽ മാഞ്ഞുപോകുമോ, എന്നെയേകാന്തതയിലാക്കി നീ അകലുമോ? പിരിയുമെന്നോർക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, തീപോലെ വെന്തുരുകുന്നീ നെഞ്ചകം. വഴിയിടറി വീഴുന്ന രാവുകളിലൊക്കെയും, നിൻ നിഴൽ മായുന്നത് ഞാനറിയുന്നു, നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നൊരീ ഭയം, എന്നിൽ അന്ധകാരമായി പടർന്നുനിൽപ്പൂ. അടങ്ങാത്തൊരാധിയുടെ തിരകൾക്കിടയിലും, നിൻ ഓർമ്മതൻ ആർദ്രമാം കാറ്റിനാൽ, വീണ്ടുമൊരു ശാന്തമാം തീരമണിഞ്ഞ്, കാത്തിരിപ്പൂ ഞാൻ നിനക്കായി മാത്രം.

  കണ്ണുകൾ തുറന്നാലും രാത്രിയെ പോലെ ഇരുണ്ട ദിവസങ്ങൾ, ശ്വാസമെടുത്താലും ഇടക്ക് ഇടക്ക് കത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ… “എന്തിന്‍ ഇത്രയും ഭാരം?” മനസിനോട് ചോദിച്ചാലും ഉത്തരം കൊടുക്കാതെ കരച്ചിലാകുന്നു ശബ്ദം. ഒറ്റക്കുള്ള ചുമലിൽ ലോകത്തിന്റെ കല്ലുകൾ കെട്ടി, പുഞ്ചിരി വെറും മുഖംമൂടി — അകത്ത് മൗനത്തിന്റെ കുരുതി. ശക്തനാണെന്ന് ലോകം പറയുന്നു, പക്ഷെ അവർ കാണുന്നില്ല വിഴുങ്ങിയ തുള്ളികളുടെ കഥ… അവർക്ക് കേൾക്കാത്ത ഹൃദയത്തിന്റെ കനൽ കഥ. എന്നാലും… ഇരുട്ടിനോടു പോലും ഒരക്ഷരം പറയാം— “ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നു… ഒഴിയാതെ, വീഴാതെ.” ഇതൊന്നും അവസാനമല്ല, ഇന്നും വഴിയുണ്ട് മുന്നിൽ; ഒരുദിവസം മനശാന്തി തിരിച്ചുവരും… നിശ്വസിച്ചുനിന്ന ആറിന്റെ തീരത്തേക്ക്

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചിലർ ഉണ്ടാകും , പകരം വയ്ക്കാനാവാത്തവർ. ഒരിക്കൽ എത്രമാത്രം പരസ്പരം ചേർന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നവർ, ഒരു ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ മനസില്ലാത്തവർ, മുഖത്ത് ചെറു വാടൽ കണ്ടാൽ അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ തേടി ഉറ്റുനോക്കുന്നവർ. ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും, അവരുടെ ഒറ്റസാന്നിധ്യം മതിയാകും — ധൈര്യമായി നിൽക്കാൻ, ജീവിക്കാൻ, ശ്വാസം എടുക്കാൻ. പക്ഷേ, ഒരുനാൾ അവർ ഇല്ലാതാകും... മടങ്ങിവരാത്ത ഒരു നാട്ടിലേക്കു യാത്രപോകും. ഒരു അർദ്ധരാത്രിയിൽ പെട്ടെന്ന് വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞതുപോലെ, വിജനമായ വഴികളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകും മനസ്സ്. മറവിയുടെ മേഘം തൊടാനാവാത്ത ഇടത്ത്, അവൻ എപ്പോഴും അദൃശ്യസാന്നിധ്യമായി കൂടെയുണ്ടാവും. ഒരു വിളിക്ക് അപ്പുറം അവൻ ഇല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് — അത് വാക്കുകൾക്കതീതമായ വേദനയാണ്. മറുപുറം ഇല്ലാത്ത ബന്ധം, രണ്ടാമൂഴമില്ലാത്ത അനുഭവം. ഒരു ദിവസം, പരുന്ത് ചിറകു വിരിച്ചു പറന്നുപോയതുപോലെ, അവൻ മറവിയുടെ മേഘത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോയി. പിന്നെ അവനുവേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ചില ജീവിതങ്ങൾ — ശൂന്യതയിലായി നിലവിളിക്കുന്നു. വേനലും, മഞ്ഞും, മഴയും ചേർന്ന വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ട്, ജീവിതം എത്ര മുഖംമാറി! നീ ഇല്ലാത്ത ശൂന്യതയിൽ എത്ര അനീതികൾ, എത്ര നഷ്ടങ...

  പൂവിൻ സുഗന്ധമെല്ലാം നിറഞ്ഞു മലർവാടി വീഥിയിൽ, പൂവിൻ പൊലി വിളിനാദം മുഴക്കി വഴികളിൽ ബാലരും, പാവം ചിരികളാൽ കളിച്ചു പുകഴ്ന്നു നാട്ടിൽ, മാവേലി വരവായ് മുഴങ്ങി വിളംബരം വീണ്ടും. തുമ്പപ്പൂവിലാൽ മണം ചേർന്നു നിരയണിഞ്ഞു പൂക്കളം, വെമ്പൽ കൈകൊട്ടി തിരുവാതിരപ്പാട്ടിൻ മധുരമാം ചൊല്ലിനാൽ, ആമ്പൽ കുലങ്ങൾക്കൊടുവിൽ കലർന്നുചേർന്നവർ, തമ്പുരാനെത്തുമെന്നാശിച്ചു വാഴ്ത്തി നോമ്പിനാൽ. കൈതപ്പൂവിലാൽ മണമാർന്നു വഴികളിൽ കായലും, പൈങ്കിളികൾ ചിറകിലാടി നിറഞ്ഞു പാടുമേ പാടവും, തേൻപൂക്കളടർന്നു വീണോരു നിലാവ് മണ്ണിലേ, നാനാതരളമെല്ലാം ചിരിച്ചു മലർന്നു തുമ്പി നൃത്തമാം. പൂക്കളം കലർന്നുകൂടി നിറഞ്ഞു വീടുമുറ്റത്ത്, കാക്കപ്പൂ ചിരിച്ചു ചമഞ്ഞു കരിമ്പിൻ പൂച്ചൂടി, നോക്കി നോക്കി ചിരിച്ചു വഴങ്ങി സഖികൾ, ആകാംഷ നിറഞ്ഞു നിന്നോരു നേരം പുണ്യമായ്. ഓണാശംസകളാൽ മുഴങ്ങി വഴികളിൽ ബാലരും, തേൻപാടിനൊടുവിൽ നിറഞ്ഞു കിളികളുടെ സ്വരവും, തേൻമാവിൻ ഇലകൾ ചിരിച്ചു പറന്നു കാറ്റിൽ, വർണാഭരണങ്ങളായ് ചമഞ്ഞു പൊഴിഞ്ഞു നിലാവ് മണ്ണിൽ. പായസ്സത്തിനൊരുങ്ങി മണവും പരന്നു വീടുകളിൽ, കായ്ക്കലുപ്പേരി കലർന്നുതീർത്തോരു വൃത്തിയായി ഓണം, കൈമുട്ടി സഖികൾക്കൊടുവിൽ കലിച്ചുനിന്നിടം, നീ മാവേലി...

  ഓണം വരവായ് കളിമേളമൊക്കെയീ നാടിനകത്തും നിറഞ്ഞു വന്നു. പൂവിൻ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു മുത്തായോ- രഴകുപോൽ നാടെങ്ങും പരന്നൂ. പൂവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ പൂനുള്ളാനായ് ഞാൻ പാടവരമ്പിലൂടോടിപ്പോയി, തുമ്പയും കാക്കപ്പൂവും പറിച്ചോരോ പൂവുകൾ നുള്ളിയെടുത്തു വന്നൂ. വീടിനു മുൻപിൽ കുലവൃന്ദമൊന്നായി പൂക്കളം തീർത്തു നാം കാത്തുനിന്നു. മാവേലി മന്നൻ  വരുംവേളയിൽ പുഞ്ചിരിപ്പൂമൊട്ടുകൾ വിടർന്നു. നല്ലൊരു പൂക്കളം തീർത്തോരോ നേരവും വീടിനകത്തോടി ഞങ്ങൾ വന്നു, പുഞ്ചിരി തൂകി നീ പൂവുകൾ കൊണ്ടെൻ മാവേലി നാടിനെ അലങ്കരിച്ചൂ. ഓരോ ദിനത്തിലും കാത്തിരിക്കൂ നമ്മൾ ഓണത്തുമ്പി വരുന്നതു കാത്ത്, കൂട്ടുവരുമ്പോളെൻ തോഴിയെ പോലെ അവളോടൊത്തു ഓണകളികൾ കളിച്ചിടാം നാം. ഓണത്തിൻ ഓളങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലോണത്തിൻ ഓർമ്മകൾ വന്നു. മനസ്സിൻ ആഴത്തിൽ മധുരമാം ഓണ- പ്പഴയൊരു കാലം മിന്നിനിന്നൂ.

 ഓർക്കുന്നു ഞാനെന്റെ ബാല്യകാലത്തെ എത്രയോ സുന്ദരനിമിഷങ്ങളെ പൂക്കളം തീർക്കുവാൻ തുമ്പയിറുക്കുവാൻ പാടവരമ്പിലൂടന്നു നാം പോയതും. ചേമ്പിലക്കുമ്പിളിൽ കൊങ്ങിണിപ്പൂക്കളെ അന്നു നിറച്ചു നാം ചിരിച്ചതും. ഇല്ലിവേലിക്കരികിലെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂ കണ്ടു നീ ചിരിച്ചപ്പോൾ നിൻ ചെങ്കവിളുകൾ തുടുത്തു നിന്നതും "ഇപ്പോഴിറുത്തു നിൻ ചെവിയിൽ ചൂടിക്കോളൂ" എന്നു നീ പറഞ്ഞതും എൻ്റെ ചങ്കിൽ നീ ചെറുകടി തന്നതും ഓർക്കുന്നില്ലേ സഖീ?

  എൻ്റെ അന്തരംഗത്തിൻ്റെ മൗനത്തിൽ, പറയാത്ത പ്രാർത്ഥനയുടെ സംഗീതത്തിൽ, ഒരു വിസ്മയ സ്നേഹം വിരിയുന്നു— അതിരുകളില്ലാത്ത എൻ്റെ ഉള്ളിൻ്റെ തീരങ്ങളിൽ. അവനോടൊപ്പം ഞാൻ, എൻ്റെ യഥാർത്ഥവും സൗമ്യവുമായ രൂപം, ജീവിതത്തിൻ്റെ കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ ഒരു ശാന്ത തുറമുഖം. അവനില്ലെങ്കിൽ— സൂര്യൻ്റെ പ്രകാശം മങ്ങും, നിറങ്ങൾ പൊടിയായി ചിതറിപ്പോകും, ചിരി ദുർബലമായ ശ്വാസമായി മാറും. എൻ്റെയുള്ളിൽ നിറയുന്നത് അവന്റെ കൈയുടെ ശാന്തമായ ശക്തിക്കായുള്ള ആഗ്രഹം; മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമിയിൽ ഒരു സുപ്രധാന ദിശാഫലകം. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം— എൻ്റെ എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും അലിയിക്കുന്ന സംഗീതം. കാരണം സ്നേഹം, ക്ഷണികമായൊരു ജ്വാലയല്ല, ഇരുണ്ട രാത്രികളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന അനന്തമായൊരു സമുദ്രമാണ്. അവന്റെ ക്ഷമ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രപഞ്ചം തുറക്കുന്നു; തകർന്ന ദിവസങ്ങളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്ന കാലാതീതമായ കൃപ. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എൻ്റെ ആത്മാവ് സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നു; അനന്തമായ ആകാശവും അനന്തമായ സമാധാനത്തിൻ്റെ വീടും. മറ്റൊന്നും പ്രാധാന്യമില്ല— ഈ മധുരാനുഭവം മാത്രം: അഗാധമായ സ്നേഹവും, സൗമ്യമായൊരു ചുംബനവും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവന്റെ വഴികാട്ടിയായി, ദുർബലമായ പകലുക...

അതുല്യമാം ശക്തിയെ തിരിച്ചറിയുവാനായ്, ഉലയ്ക്കട്ടെ എൻ്റെയാത്മാവിൻ്റെ അലസതകളെ; ഉള്ളിലെ കെടാത്തൊരഗ്നിനാളം പോൽ, ഉണരട്ടെ എന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തിൻ്റെ വെളിച്ചം. സ്വപ്നങ്ങളിൻ ഉന്നതശിഖരങ്ങളെ തേടി, എൻ്റെയുള്ളിലെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിയുവാനായ്; ഭയത്തിൻ്റെയും മടിയുടെയും മതിലുകൾ തകർക്കാൻ, അവിശ്വാസത്തിൻ്റെ ഇരുൾനീക്കി ഞാൻ നടക്കുവാൻ. പരിഹാരമില്ലാത്തൊരെൻ ചോദ്യങ്ങളെ തേടി, ഉള്ളിലുറങ്ങും ശക്തിയെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയട്ടെ; നിശ്ശബ്ദതയിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടൊരു നിലവിളി, പറയാത്ത വേദനയായ് എൻ്റെയുള്ളിൽ നിറയാതെ. സഹാനുഭൂതിയും സ്നേഹവും ഒരു വെളിച്ചമായ്, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിലും പ്രകാശമായ്; തുറന്ന മനസ്സോടെ എൻ്റെ ഹൃദയം ചൊല്ലീടട്ടെ, വികാരങ്ങളെ സ്നേഹമായ് പങ്കിടാൻ കഴിയട്ടെ. ധൈര്യവും വിശ്വാസവുമാകുന്ന ചിറകുകൾ വീശി, എൻ്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് ഞാൻ നടന്നടുക്കട്ടെ; കനവുകൾ സത്യമായ് എൻ്റെ മുന്നിൽ തെളിയട്ടെ, ഓരോ നിമിഷവും സൗഭാഗ്യമായി നിറയട്ടെ. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും ഹൃദയം പറയുന്നത് കേട്ട്, പുതിയൊരു തുടക്കം കുറിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടട്ടെ ഞാൻ; എന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഞാൻ പഠിക്കട്ടെ, എൻ്റെ ബലഹീനതകളും കഴിവുകളും സ്വീകരിക്കാൻ. ഇരുളിൽനിന്നെനിക്കൊരു വെളിച്ചമായ...

ഇന്നുമീ മുൾച്ചെടികൾ വൃക്ഷശാഖകൾക്കടിയിൽ, ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നു ഓണവില്ലിന്റെ നാദം; അന്ധമായ കാലം തൻ മാറത്തുയർന്ന തേങ്ങലുകൾ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൻ മുറിവിൻ കഥയാണെല്ലാം. മറവു ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ഒരു ദാസനാം പക്ഷിയായ്, മണ്ണിന്റെ പിടിയിലാമെൻ ജീവിതച്ചങ്ങല, കുഴിച്ചു കുഴിയിലും വാഴയിലക്കുമ്പിളിലും, അവഹേളനത്തിൻ കഞ്ഞിയെന്റെ ജീവനാളം. വിരുന്നുമില്ലെനിക്കി ന്നോണം വന്നാലും, പായസം വിളമ്പുന്ന വേളകൾ ഞാനറിയുന്നില്ല; ഓണക്കളികളും ജന്മദിനഗീതങ്ങളും, വഴിപോക്കർ പോൽ എന്നിൽനിന്നകന്നു നീങ്ങി. മാന്യത, ജ്വലിക്കും വിളക്കായെന്റെ മുന്നിൽ, സാമൂഹികമാം നാണക്കേടിനാൽ മറഞ്ഞുപോയി; കാണാതെ, കേൾക്കാതെ, അവഗണിക്കപ്പെട്ടൊരാൾ, തീണ്ടാപ്പാടിൻ വേദനയിലെൻ ജീവിതം. ഏകസമത്വത്തിൻ തീൻമേശ തന്നിലായ്, ബന്ധങ്ങൾ പൊട്ടുന്നൊരുഷസ്സുദിച്ചീടണം; ദയയും നീതിയുമിവിടെ ജാതിയല്ല, വർഗ്ഗമല്ല, എന്റെ മനസ്സിൽ മങ്ങാത്തൊരു സ്വപ്നമാണത്. ഒരുവർക്കും വേണമി സ്നേഹപാത്രങ്ങൾ നൂറ്, സമത്വത്തിൻ അക്ഷയമാകും പാത്രം; പാഴുമില്ല, കുഴിയുമില്ല, നാണം മറക്കാനായി, പൂവിൽ തേനുണ്ണും വണ്ടിനേപ്പോലെയാകണം. പ്രഭാതമിരുട്ടിനെ യകറ്റട്ടെ വേഗത്തിൽ, വേദന നിറഞ്ഞൊരാ കാലമകന്നു പോകട്ടെ; ഒറ്റപ്പെടലെല്ലാം ഐക്യത്തിലേക്കു മാറണ...

  എന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം ഉണർന്നു എന്നാത്മാവിനെ പിടിച്ചുലയ്ക്കട്ടെ. ഓരോ ഹൃദയത്തുടിപ്പിലും സ്ഫുരിക്കും  പുതു പ്രതീക്ഷകൾ തൻ നാമ്പ്  ഉയരട്ടെ. എനിക്കും, നിനക്കും, ഭയത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും  അന്ധകാരമതിലുകൾ തകർക്കാൻ , സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഉയരം തൊടാൻ നമുക്കും ധൈര്യം ലഭിക്കട്ടെ. എന്റെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും, നിശ്ശബ്ദത മറക്കുന്ന നിൻ ഉൾക്കാമ്പു വേദന  മനസ്സിൽ കുറിച്ചിടുവാൻ എനിക്കും, നമുക്കുള്ള  പ്രണയശക്തിയെ തിരിച്ചറിയാനും, ഹൃദയം തുറന്ന് സംസാരിക്കാനും കഴിയട്ടെ. സ്നേഹത്തിന്റെയും സഹതാപത്തിന്റെയും ഇത്തിരി  വെളിച്ചം പരത്തി, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലും നാം പ്രകാശം പകരട്ടെ. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമാകട്ടെ, എനിക്കും, നിനക്കും സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടട്ടെ. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷവും പൂർണ്ണ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയട്ടെ. ധൈര്യവും വിശ്വാസവും ചേർന്ന് എന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് ഞാൻ നീങ്ങട്ടെ. എനിക്കും, നിനക്കും, ജീവിതത്തെ ഒരു മനോഹരമായ കവിതപോലെ സ്നേഹിക്കാനാകട്ടെ. ബലഹീനതകളെയും ശക്തികളെയും സ്വീകരിച്ച് പുതിയ തുടക്കം കുറിക്കാൻ എനിക്കും ധൈര്യം ലഭിക്കട്ടെ. എനിക്കും, നിനക്കും സത്യസന്...

  നിന്റെ പേരിൻ്റെ നിഴലൊരു നോവായ് എന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ച്,  നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകുന്ന കണ്ണീർ ചാലുകൾ  ഈ ലോകം തകർക്കാൻ വെമ്പുന്നു. ഒന്നുറക്കെ കരഞ്ഞാലോ എന്ന് ഞാൻ കൊതിച്ചു, ഹൃദയത്തിലെ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കാൻ. പക്ഷേ എനിക്കറിയാം, ഒന്നും മാറില്ല, നീ പോയ വഴികളിൽ വേദന മാത്രം. മാഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെയിലിൻ മറവിൽ മൗനമായൊരു പാത വന്നു തീരുന്നു, നീ നടന്നുവോ?—എൻ ഹൃദയതൽപിൽ നിത്യഛായയിൽ  വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. ചിത്രശലഭം പോലെ സ്വപ്നമാം ദിനങ്ങൾ ചിന്തകളിൽ വാടി പൊഴിഞ്ഞിടുന്നു, പൂമുഖങ്ങളിൽ മുത്തുതുള്ളി പോലെ പുതുമുറിഞ്ഞു കണ്ണുനീർ വീഴുന്നു. നിശ്ചലരാത്രിയിൽ മന്ദമാരുതം നിനവിന്റെ ഗീതം നീട്ടി പാടുന്നു, വിരഹത തൻ പൂന്തോട്ടം പൂത്തു പൂത്തു വേദനാമധുരം വീശി നിൽക്കുന്നു. ഓരോ തുള്ളിയും, മുത്തുമാല പോലെ, ഒറ്റയായ എൻ മിഴിത്തുടിയിൽ ഉറങ്ങുന്നു, നിന്റെ പ്രണയം ജീവിക്കുന്നു ഇന്നും, നിഴലിന്റെ പൂമ്പാറ്റ ചിറകിലേറ്റി. ഹൃദയം തന്നെയും ഓർമ്മകളോടും, വിരഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ പാടുന്നു, നിന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് മരണമില്ല, നിനക്കായി ഞാൻ, ഇന്നും കരയുന്നു.

  നിശാശീതളമേകിയോരാ പ്രഭാതം, നീലനിലാവിൻ തൂവൽ പൊഴിഞ്ഞൊരു താരകരാജി. നിറവൊത്ത കിനാവിൻ കിളിനാദ മുഴക്കം. വാക്കുകൾ പൂക്കളായ് വിരിഞ്ഞിടുമ്പോൾ, പൂവിളിയായ് പാടിയിരുന്നു ഹൃദയതന്ത്രികൾ മാത്രകൾ തോറും കിനാവിന്റെ കാതിലോതി ഋതുമതി പെൺകുട്ടി, ഹൃദയരാഗത്തിൻ പ്രണയവീണ മീട്ടിയവൾ, പ്രണയപൂവിൻ ഓടകൂടയിൽ  കടന്നു; തളിർ വിടർന്നു, ചിരിതുള്ളൽ പൂക്കളായ്, പുതിയൊരു വസന്തം നീങ്ങുമ്പോൾ. വാക്കിന്റെ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചൊരു നാൾ, പ്രണയത്തിൻ കൈയ് പിടിച്ചവൾ പോകെ. ഉമ്മറം ശൂന്യമായ്, നെടുവീർപ്പുയർന്നു, കണ്ണീരിൻ ചാലുകൾ വറ്റും മുൻപേ. പിന്നെ — മിഴിയിലൊരു പകലാടു വന്നു, കുലപതിയുടെ കുറയെന്നപോലെ. "പെൺകുട്ടി പോയ്‌ക്കഴിഞ്ഞു വഴിതെറ്റി", പറഞ്ഞു — സദാചാര ഭീരുക്കൾ തങ്ങൾ വിധിതൻ കരിനിഴൽ വീണൊരു നാളിൽ. ലോകം കുരച്ചു, "വഴിതെറ്റിപ്പോയവൾ!". പാപത്തിൻ കറപുരണ്ടോരെൻ മാനസം നൊമ്പരക്കടലിൽ മുങ്ങിത്താണുപോയി. ഉമ്മറത്തെ നിഴൽ മാഞ്ഞു, പടിവാതിൽ പുറകിലൊരു നൊമ്പരമടഞ്ഞിടുന്നു. മക്കളെ വെടിഞ്ഞിട്ടും, അമ്മതൻ കണ്ണിൽ നീരാഴികൾ പൂക്കുന്ന ദു:ഖവൃന്ദം. ജീവിച്ചിരിക്കെ മരിച്ചവളായി, ചടങ്ങുകൾക്കവർ ഒരുങ്ങി നിന്നു. സമൂഹത്തിൻ മുന്നിൽ തല കുനിച്ചവർ, മകളുടെ രൂപ...

ആദ്യമാം സ്പന്ദനത്തിനു മുൻപേ, ശാന്തമാം നിശ്ശബ്ദതയിൽ, രൂപമില്ലാതെ, പേരില്ലാതെ, ആഴിയാം മൗനമായി ഞാൻ. നക്ഷത്രപ്പൊടിതൻ നൂലിഴകളിൽ തന്ത്രിപോൽ ചേർന്ന സത്ത, ഏകമാം ബോധത്തിൻ നിശ്ശബ്ദമാം, അനന്തമാം ജ്ഞാനമായി ഞാൻ. ക്ഷണികമാം കാലത്തിൻ അതിരുകളില്ലാതെ, കെട്ടുകളില്ലാതെ, ശുദ്ധമാം, നിർമ്മലമാം ശക്തിയായി ഞാൻ. പിന്നെയൊരു നവദ്യുതി, മിന്നൽ പോൽ ആഞ്ഞടിച്ചു, സജീവവും സത്യമായ, ശ്വാസമായി ജീവൻ പുണർന്നു, പുരാതനമാം, നവ്യമാം വരദാനം തന്നെ ദൃഡം. രൂപമെടുത്തു ഗർഭപാത്രത്തിൽ, നിറഞ്ഞൊരാത്മാവിൻ ദിവ്യരൂപം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണർന്നു, കണ്ടു ഞാൻ ലോകം, വിസ്മയപ്പൂന്തേൻ. "ഞാനെന്തേ?" എന്നൊരു ചോദ്യമുയർന്നു, പ്രാഥമികമാം മൃദുവാം യാചന, "ഞാൻ" പിറന്നു, കാടത്തമുൾക്കൊണ്ട, ജിജ്ഞാസുവാം, സ്വതന്ത്രമാം സത്തതൻ ഭാവം. ചിരിയും കണ്ണീരുമായ്, പോരാട്ടവും കൃപയുമായ്, കാലത്തിൻ സ്പന്ദനങ്ങളിൽ ഉത്തരങ്ങൾ തേടി ഞാൻ സഞ്ചരിപ്പൂ. മാറുന്ന രൂപം കാട്ടിയെൻ മിഴികളോരോ കണ്ണാടിയിലും, ഞാൻ സ്വീകരിച്ച വേഷങ്ങൾ,ആടിയ ആട്ടങ്ങൾ ധൈര്യമായ് മായ്ച്ചുകാട്ടി. ഓരോ വടുവും പാഠം, ഓരോ ചിരിയും നേർത്ത തിളക്കം, സങ്കീർണ്ണമാം സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തെടുത്തു ജീവിതം. "ഞാനെന്തേ?" ഉത്തരം ...

  രാവിലെയുള്ള നിശബ്ദതയിൽ അവളും അവളുടെ കുറ്റിച്ചൂലും മുറ്റത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവയ്ക്കുന്നു. ചുണ്ടിൽ വാചകമില്ലാത്ത ഒരൊറ്റ ശ്വാസം പോലെ കൈയിൽ ചുംബിക്കുന്ന ഒരു ഓലമടലിൻ   പൊളിയിൽ  കൂട്ടി കെട്ടിയ , അവളുടെ കുറ്റിച്ചൂൽ പിടിച്ച് അവളെത്തുന്നു., മൃദുവായ ഈർക്കിലുകൾ കൂട്ടമായി മന്ത്രിക്കുന്നു— സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്ത ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച്. കുറ്റിച്ചൂൽ അതിന്റെ നൃത്തം ആരംഭിക്കുന്നു, തിരുകി ചുളുങ്ങിയ  ഭൂമിക്കെതിരെ  സാവധാനം , താളംപിടിച്ച മന്ത്രം പോലെ തലമുറകൾക്ക് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം. ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള പൊടിയുടെ നിശബ്ദമായ ശുദ്ധീകരണം, മനസ്സിനെ അതിന്റെ തുരുമ്പിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കുന്നു. നിഴലുകൾ  വെട്ടിക്കളയുക , അന്ധമായ ദിവസങ്ങൾ മാറി നിൽക്കട്ടെ  അവളുടെ കുറ്റിച്ചൂൽ നെടുവീർപ്പിടുന്നു: "പ്രതീക്ഷയുള്ള ഒരു വിത്ത് നാമ്പ്  നടുക." ധാർമ്മിക അടിത്തറ പുതുതായി തൂത്തുവാരണം, ആന്തരിക സ്വത്വം ശുദ്ധീകരിക്കണം— സത്യസന്ധതയും ക്ഷമയും കൊണ്ട്. അവളാണ് ആ ചൂൽ തന്നെ ആർക്കും അറിയാതെ, പൊടിയിലും മണ്ണിലുമെല്ലാം അവളുടെ ആന്തരിക തെളിച്ചം തുടിക്കുന്നു. അവൾ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നില്ല, വേദനയിലൂടെ തിടുക...