ആത്മാവിൻ കളിയുദ്ധം: അജ്ഞതതൻ കരിമ്പൂട്ട്

വാളിൻ മിന്നലാം, കളിയരങ്ങാമി വിണ്ണിൽ,

കണ്ണിൽ ദാഹം, ഘോരയുദ്ധത്തിൻ തീക്ഷ്ണതതാൻ.

ചോരയാൽ കുതിർന്നീ ധരിത്രി തൻ മാറിൽ,

അജ്ഞത തീർക്കുന്നു ക്രൂരമാം കോട്ട.

രംഗഭൂമിയിതൊരു കാഴ്ചമാത്രമല്ല,

ആത്മാവിലുണരും വ്യാധിയത്രേ പോരാട്ടം.

വെടിയുടെ ഗർജനം കേവലം നാദമല്ല,

സ്വപ്നങ്ങളെ തകർക്കുന്നു, ഭാഷയെ ചിതറിക്കുന്നു.

മാനുഷികത തണുത്തീടുമ്പോൾ, ബോധമറ്റായ്,

കരിം ശിലയായി മാറുന്നു ഓരോ ചിന്തയും പിന്നെ.

ഭയമാം രാക്ഷസനൊരാൾ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ,

യുക്തി തൻ ദീപ്തി അണയും ശൂന്യതയിൽ.

മൂർച്ചയറ്റൊരായുധം കയ്യിലേന്തിടുമ്പോൾ,

ഭ്രാന്തനെന്നോണമജ്ഞാനി ചോരക്കളം നേടും.

ജയിച്ചവൻ വാളൊഴിഞ്ഞകന്നുപോകുമ്പോൾ,

അഭിമാനത്തിൻ വിജയം, ദുഃഖത്തിൻ സാക്ഷി.

തോറ്റവൻ്റെ മിഴിയിലോ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം:

കേൾക്കാത്തൊരാ ഭാഷയത്, ലോകം തേങ്ങീടും.

ആരാണിവരുടെ നോവുകളേറ്റുവാങ്ങുന്നു?

അതോ കാലമോ താനേ ചുമക്കുന്നു ഭാരം?

സമാധാനമാം തോൽവി- നിലയ്ക്കാത്ത പുനർജനി

മാറിയ കാറ്റിൽ, സമാധാനമൊരു പൂവായ് വരുന്നു;

അതൊരു ഗർജ്ജനമല്ല, നേർത്തൊരൂശ്വാസമത്രേ.

മറന്ന ചിരിയും, മനസ്സിലെ കിളിക്കൊഞ്ചലും,

വിജയഭേരികളല്ല, തോൽവിയുടെ

ശാന്തമാം വിളിയോ, ആഴമാം ജ്ഞാനമോ.

നീതിയില്ലാത്തൊരു സമാധാനമുണ്ടെങ്കിൽ,

കെട്ടണഞ്ഞൊരഗ്നിയതു, പ്രകാശമില്ലാതെ.

ജലമില്ലാത്തൊരു തടാകം പോലത് നിർജ്ജീവം,

ജീവസ്സറ്റ ശാന്തി, തണുത്തൊരീ നിശ്ശബ്ദത.

എൻ്റെ തോൽവി – അതൊരു ദർശനമായി,

നീതിയില്ലാതെ സമാധാനമില്ലെന്ന സത്യം.

യുദ്ധം തുടങ്ങുമ്പോൾ വസ്തുവല്ല മരിക്കുന്നത്,

മനസ്സാക്ഷിയത്രേ, ആദ്യം നിലംപൊത്തുന്നു.

വെടിയുണ്ടയെടുക്കും മുൻപേ മനുഷ്യൻ,

തൻ്റെയുള്ളിലെ ദൈവത്തെ വെടിവെക്കുന്നു.

കളിയുടെ ഭ്രാന്തിൽ ലക്ഷ്യം മറന്നിടുമ്പോൾ,

തോൽവിയിലുണ്ടത്രേ പുനർജനിയുടെ സത്യം.

വാളിൻ്റെ തിളക്കം കണ്ണു മയക്കുമ്പോൾ,

നീതിയെ മറയ്ക്കും മിഥ്യാബോധമാണത്.

എങ്കിലും ആ തിളക്കത്തിനുള്ളിൽ വളരുന്നത്,

ഭയത്തിൻ മാത്രം സംസ്കാരമാണല്ലോ.

മണ്ണിൽ വീഴും രക്തം ഒരു ഭാഷയാവുന്നു,

പുസ്തകമില്ലാത്തൊരന്തർഭാഷയത്.

അതൊരു മൗനം, സമാധാനം വരാനിരിക്കുന്ന,

ശബ്ദമില്ലാ പ്രതീക്ഷതൻ നിശ്ശബ്ദത.

സമാധാനം വെറും പീരങ്കിയൊച്ച നിലച്ച ദിനങ്ങളല്ല,

അതൊരു പ്രതിരോധമില്ലാ മനുഷ്യഹൃദയം,

അതിൻ്റെ വിശാലതയാണല്ലോ സമാധാനം.

തെളിഞ്ഞ ജലത്തിലെ നിഴൽപോലെയും,

ആത്മാഭിമാനത്തിൻ ശാന്തത പോൽ.

യുദ്ധം തോൽവിയിലല്ല, നിശ്ശബ്ദതയിൽ മാത്രം;

എന്നാൽ അതൊരു സമാധാനമല്ല,

പട്ടില്ലാത്ത ചിതാഭസ്മം പോലെ .

ഇനി പുതിയ ഭാഷതൻ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ധ്വനി തരംഗം

ഇനിയും പരീക്ഷണങ്ങളില്ലാത്തൊരാ,

വിശ്വാസത്തിൻ അന്ധമാം കൂരിരുട്ടിൽ നിന്ന്,

ഒരു യോദ്ധാവിനെപ്പോലെ ഞാൻ വെളിച്ചത്തു വരുന്നു;

ഓ പ്രകാശമേ, എന്നെ നയിച്ചാലും, വഴികാട്ടിയാകൂ നീ!

അതിനപ്പുറം, ആഴങ്ങളിൽ,

ഒരു മനുഷ്യൻ തൻ ഹൃദയത്തിൽ,

പുതിയൊരു ഭാഷയുണ്ടാക്കുമ്പോഴാണ്,

ശ്രുതിമധുരമാം സമാധാനം പിറക്കുന്നത്.

അതൊരു പ്രാർത്ഥനയല്ല, ലയിച്ചു ചേരാനല്ല,

അതൊരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ്, ഓരോ നിമിഷവും.

കളി യുദ്ധമാവരുത് – തോൽവി സമാധാനമാവണം:

എൻ്റെ തോൽവി, ഒരു വിജയത്തിൻ്റെ മുന്നോടിയായി.

അവിടെ വെളിച്ചം – അവിടെ മാനവികതയുണ്ട്,

അവിടെ അനന്തമായ ജീവിതം തുടരുന്നു.

NB:അടിച്ചാൽ തിരിച്ചടിച്ചോണം എന്നു നാട്ടുകാർ