കാലം മായ്ക്കും ചിത്രം
അതാ, എന്നിൽ മാറ്റമൊന്നായ് നിറയുന്നു, ഞാനാരു ഭവാൻ, എന്തെനിക്കായ് വിധി കാത്തു? അജ്ഞാതമാമീ ഗതി, എങ്കിലും സർവ്വവും പതിവുകൾ പോലേ നടന്നീടുവോതാനും! എല്ലാം പഴയപോൽ, നിശ്ചലം, നിഷ്ക്രിയം, കൂടെയുണ്ടാമെനിക്കായ്, ആദ്യസൗഹൃദങ്ങൾ; പിന്നെയീ ബന്ധങ്ങൾ, എൻ ആത്മാവിൽ പോലും വേരോടി നിന്നതാണോ, എന്നിലിപ്പോഴും? വേറെയൊന്നും ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ, വ്യത്യസ്തമായൊരു വാക്കും ചൊല്ലാതെ; എങ്കിലും, കാലമേ, നിൻ കടുംകൈയാൽ മാറ്റം നിറയുന്നു, ഞാനറിയാതേയും. വർഷങ്ങളെത്രയോ പാറി മറഞ്ഞൂ, ഹാ! കണ്ട നാൾ മുതൽ, ആരെങ്കിലും, എന്തെങ്കിലുമോ? അകന്നുവോ അവർ, അകലാത്തതൊന്നുമേ ഇല്ലെന്നുരുവിട്ട് കാലം മന്ത്രിച്ചുപോയി. വേഗമുരയ്ക്കൂ, അവർ പോയിതല്ലോ! ആ പഴയ വാൽക്കണ്ണാടി, എൻ യൗവനത്തിൻ പ്രതിബിംബം കാട്ടിയ ശോഭനം, നീയുമകന്നുവോ? സത്യമാണോയിത്, ഹാ! സത്യമാണോയിത്?! പലവുരു ഞാനെൻ ചിത്തത്തിൽ ചോദിച്ചു, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി പലവുരു വീണ്ടും; ശോഷിച്ച ദേഹം, നരച്ചതാം കേശങ്ങൾ, പാഴായ മനസ്സ്, ഹാ! പുഞ്ചിരിയോടേ കാണുന്നു എന്നെ, കാലം വാർദ്ധക്യമാക്കിയെൻ ദേഹം. എന്നാത്മഗതം പോലും കേൾക്കാതെ, ലോകം മുന്നോട്ടു പായുന്നു, ഞാൻ നിശ്ചലം പോലേ. കണ്ണീരടക്കിപ്പിടിച്ചു, ഒരു ദീപം ത...

അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ