തീറ്റപ്പാട്

ഇന്നുമീ മുൾച്ചെടികൾ വൃക്ഷശാഖകൾക്കടിയിൽ,

ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നു ഓണവില്ലിന്റെ നാദം;

അന്ധമായ കാലം തൻ മാറത്തുയർന്ന തേങ്ങലുകൾ,

എന്റെ ഹൃദയത്തിൻ മുറിവിൻ കഥയാണെല്ലാം.

മറവു ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ഒരു ദാസനാം പക്ഷിയായ്,

മണ്ണിന്റെ പിടിയിലാമെൻ ജീവിതച്ചങ്ങല,

കുഴിച്ചു കുഴിയിലും വാഴയിലക്കുമ്പിളിലും,

അവഹേളനത്തിൻ കഞ്ഞിയെന്റെ ജീവനാളം.

വിരുന്നുമില്ലെനിക്കി ന്നോണം വന്നാലും,

പായസം വിളമ്പുന്ന വേളകൾ ഞാനറിയുന്നില്ല;

ഓണക്കളികളും ജന്മദിനഗീതങ്ങളും,

വഴിപോക്കർ പോൽ എന്നിൽനിന്നകന്നു നീങ്ങി.

മാന്യത, ജ്വലിക്കും വിളക്കായെന്റെ മുന്നിൽ,

സാമൂഹികമാം നാണക്കേടിനാൽ മറഞ്ഞുപോയി;

കാണാതെ, കേൾക്കാതെ, അവഗണിക്കപ്പെട്ടൊരാൾ,

തീണ്ടാപ്പാടിൻ വേദനയിലെൻ ജീവിതം.

ഏകസമത്വത്തിൻ തീൻമേശ തന്നിലായ്,

ബന്ധങ്ങൾ പൊട്ടുന്നൊരുഷസ്സുദിച്ചീടണം;

ദയയും നീതിയുമിവിടെ ജാതിയല്ല, വർഗ്ഗമല്ല,

എന്റെ മനസ്സിൽ മങ്ങാത്തൊരു സ്വപ്നമാണത്.

ഒരുവർക്കും വേണമി സ്നേഹപാത്രങ്ങൾ നൂറ്,

സമത്വത്തിൻ അക്ഷയമാകും പാത്രം;

പാഴുമില്ല, കുഴിയുമില്ല, നാണം മറക്കാനായി,

പൂവിൽ തേനുണ്ണും വണ്ടിനേപ്പോലെയാകണം.

പ്രഭാതമിരുട്ടിനെ യകറ്റട്ടെ വേഗത്തിൽ,

വേദന നിറഞ്ഞൊരാ കാലമകന്നു പോകട്ടെ;

ഒറ്റപ്പെടലെല്ലാം ഐക്യത്തിലേക്കു മാറണം,

ഇടറിയൊരീ ശബ്ദങ്ങൾ പട്ടിണി മാറിയാടട്ടെ.

ശേഷിച്ച മജ്ജയിൽ നിന്നുണരുന്നു പ്രതിജ്ഞ,

ശുദ്ധനീതിയും സത്യത്തിൻ സ്നേഹവുമുള്ളൊരു ലോകം;

മറവിയിലൊരാളുമില്ലാതെ, വിലപ്പെട്ടതാകണം,

മണ്ണിലെ മണലും പാഴാക്കാതെ അന്നം പങ്കുവയ്ക്കാം.

നമ്മുടെ സന്തോഷവും വിളക്കുകളിനിയുമിവിടെ,

സാധുക്കൾക്കായി തെളിയട്ടെ ഒരു നറുവെട്ടം;

ഒരൊറ്റ ലോകം, ഒരൊറ്റ മനസ്സാൽ ഉത്സവം,

അനാഥർക്കായ് സ്നേഹക്കൂടൊരുങ്ങീടണം.