കനവുകൾ തേടി

ഇരുളടഞ്ഞ വഴികളിൽ ഒരു തിരിനാളമായി, കരിഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിച്ചു ഞാൻ, ഒരു പിടി മണ്ണിൽ പണിതൊരു കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ, പെരുമഴയത്തുവീണ ചോർച്ചപോലെ നോവുകൾ... എങ്കിലും തോർന്നുപോകാത്ത മിഴികളിൽ, നാളെയുടെ പുലരിയെ തേടുന്നു ഞാൻ.

പൂത്തുനിൽക്കുന്നൊരു മരത്തിൻ ചുവട്ടിൽ, തളർന്നു വീണൊരു കാറ്റിന്റെ നെടുവീർപ്പിൽ... കരയാത്ത ചുണ്ടുകൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചൊരു കഥയുണ്ട്, ഈ മണ്ണിലുറങ്ങുന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥ!

കരിമ്പാറക്കെട്ടുകൾ പിളർന്നു വളരുന്ന വേരുകൾ പോലെയാണു ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം; വെയിലിന്റെ കനലുകൾ നെഞ്ചേറ്റുവാങ്ങിയും മഴയുടെ തണുപ്പിൽ വിറങ്ങലിച്ചുപോയുമിതാ... കാലം കാത്തുവെച്ച പരീക്ഷണങ്ങളിൽ പതറാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു ഞങ്ങൾ.

കണ്ണീരിലലിഞ്ഞ നാളേതെന്നോ മറന്നു, കൈവെള്ളയിൽ വിരിഞ്ഞ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ പുലരികളുടെ പൊൻവെളിച്ചം ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. തളർന്ന കൈകളിൽ കരുത്തിന്റെ മന്ത്രുമായി, അന്തിവെയിലിന്റെ മങ്ങലിലും കൈകോർത്തുപിടിച്ച്, വീഴുന്നയിടത്തുനിന്നും വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു...

വിശപ്പറിഞ്ഞവരുടെ, വിയർപ്പൊഴുക്കിയവരുടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ കഥ! ഈ ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിൽ പടരുന്ന, തീരാത്ത മോഹങ്ങളുടെ, പ്രത്യാശയുടെ... അതിജീവനത്തിന്റെ ശാശ്വതഗാഥ!